Uzasadnienie
Skarżąca, po wyroku oddalającym skargę wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, precyzując w treści pisma z dnia 16 czerwca 2017 r., że wnosi o wyznaczenie dla niej adwokata.
Następnie, w wyniku wezwania do uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, na urzędowym formularzu strona nadto zakreśliła żądanie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku powołała się m.in. na postanowienie z dnia 16 listopada 2016 r., którym w niniejszej sprawie zostało stronie przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca podała, że mieszka z mężem i synem, nie posiada żadnego majątku, a dochody uzyskuje jej mąż z tytułu renty w kwocie 930 zł i syn tytułem zasiłku z pomocy społecznej w kwocie 130 zł.
Na miesięczne wydatki rodziny składają się opłaty za wodę 120 zł, za energię 120 zł, leki 50-100 zł i telefon 50 zł.
Kopie przedłożone do akt sprawy potwierdzają liczne egzekucje prowadzone wobec skarżącej i jej rodziny.
W ocenie referendarza sądowego przedmiotowy wniosek jest zasadny.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a więc w zakresie całkowitym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powyższe zostało wykazane.
Wskazać trzeba, iż dochody 3-osobowego gospodarstwa domowego wynoszą niewiele ponad 1.000 zł, co może nie wystarczać nawet na pokrycie podstawowych potrzeb socjalnych.
Strona nie posiada również majątku, z którego mogłaby pozyskać dodatkowe środki pieniężne.
Jakkolwiek zatem wykazane zostały przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, to jednak należy mieć na uwadze, iż w niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 16 listopada 2016 r., zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, które nadal stronie przysługuje, również na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z powyższych przyczyn referendarz uznał rozpoznanie wniosku w tym zakresie za zbędne, co stało się podstawą zastosowania art. 249a p.p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.