Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, wobec "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w S. (dalej jako: "spółka") toczy się postępowanie kontrolne, prowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Postanowieniem z dnia 03 marca 2014 r., wydanym w oparciu o art. 216 i 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej jako O.p.) organ kontrolny wyznaczył "nowy termin załatwienia sprawy do dnia 7 maja 2014 r."
W skardze spółka podniosła zarzut naruszenia przez to rozstrzygnięcie art. 121 § 1, art. 125, art. 139 § 1 i art. 140 § 1 O.p. i wniosła o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że postanowienie to nie podlega kontroli sądów administracyjnych o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). albowiem jest ono niezaskarżalne i nie kończy merytorycznie postępowania przed organem kontrolnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność.
Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 41 poz. 214 ze zm., dalej jako u.k.s.) w zakresie nieuregulowanym do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.
Analiza przepisów u.k.s. prowadzi do wniosku, że ustawa ta nie reguluje samodzielnie kwestii terminowości załatwiania postępowania kontrolnego a związku z czym niezbędne jest odwołanie się w tym zakresie do art. 140 § 1 O.p., nakazującego powiadomić stronę o każdorazowym niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie. Mając z kolei na uwadze treść art. 216 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s. zauważyć należy, że o fakcie przedłużenia postępowania kontrolnego organ kontroli skarbowej powinien zawiadomić kontrolowanego odpowiednim postanowieniem.
Ustawa o kontroli skarbowej nie reguluje również samodzielnie kwestii zaskarżalności wydawanych w toku postępowania kontrolnego postanowień. Stąd też konieczne jest odwołanie się do art. 236 § 1 O.p., w myśl którego postanowienia są zaskarżalne jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi.
W przepisach u.k.s. i O.p. brak jest przepisu, który wskazywałby, że postanowienie wydane na podstawie art. 140 § 1 O.p. jest zaskarżalne. Postanowienie takie nie ma również charakteru kończącego postępowanie w sprawie ani nie załatwia sprawy merytorycznie.
W konsekwencji, postanowienie takie nie podlega kontroli działalności organów administracji publicznej, sprawowanej przez sądy administracyjne. Zgodnie bowiem z art 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Z treści powyższej przepisu wynika zaś a contrario, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest istnienie w obrocie prawnym decyzji, która podlega zaskarżeniu. Oznacza to, że brak przedmiotu zaskarżenia musi skutkować niedopuszczalnością wniesienia samej skargi. Taka zaś skarga podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wobec powyższego należało orzec jak na wstępie.