Uzasadnienie
W sprawie wszczętej skargą wniesioną 23 sierpnia 2016 r., postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika T. D. został wyznaczony adw. P. Ż.. Pełnomocnik, zapoznał się z aktami i zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem na rozprawie.
Wyrok w niniejszej sprawie zapadł 11 maja 2017 r.
Następnie pełnomocnik w ustawowym terminie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Na obu etapach postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one pokryte w żadnej części.
Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności powołać trzeba przepisy przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Na podstawie § 23 rozporządzenie to weszło w życie z dniem 5 listopada 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie strony skarżącej przed tutejszym Sądem określają przepisy rozporządzenia z 2015 r.
Stosownie do treści § 2 ww. rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
Przepis § 4 ust. 1 stanowi, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Jak wynika z § 21 ust. 1 pkt 1, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,
- c) w innej sprawie - 480 zł.
Na tej podstawie w sprawie opłatę maksymalną za udzieloną pomoc prawną przed sądem pierwszej instancji określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w związku z § 8 pkt 6 rozporządzenia i wynosi ona 7.200 zł.
Z kolei zasady wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej określają przepisy rozporządzenia z 2016 r., który w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b/ stanowi, że za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej dla adwokata, który zastępował stronę w pierwszej instancji stawka wynosi 50% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w związku z § 8 pkt 6 rozporządzenia z 2016 r. opłata podstawowa wynosi 3.600 zł.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, pełnomocnikowi z urzędu przyznać należało wynagrodzenie za udział przed sądem pierwszej instancji w kwocie 3.600 zł oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej 1.800 zł – łącznie 5.400 zł. Wskazana kwota podlega podwyższeniu o 1.242 zł, stanowiące wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% - na podstawie § 4 ust. 3 obu rozporządzeń.
Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.