Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miejskiego W. z dnia [...]r. nr [...]wydaną z upoważnienia Prezydenta W. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r.
W piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Wydziału Finansowego-Księgowego Urzędu Miejskiego T. K. zawarł oświadczenie, iż od dnia [...]r. jest w posiadaniu nieruchomości położonej przy ul. N. [...]we W.. W załączeniu do tego pisma podatnik złożył aktualny wykaz nieruchomości, datowany na [...]r., z którego wynika, iż w skład przedmiotowej nieruchomości wchodzą budynki lub ich części związane z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna o powierzchni użytkowej [...] m² oraz grunty związane z działalnością gospodarczą inną niż rolna lub leśna z wyjątkiem związanych z budynkami mieszkalnymi o powierzchni [...] m².
Ze znajdującego się w aktach sprawy aneksu z dnia [...]r. do umowy dzierżawy zawartej w dniu [...]r. pomiędzy Gminą W. a firmą "A sp. z o. o. z siedzibą we W. wynika, iż T. K. wstąpił od dnia [...]r. na czas nieoznaczony w prawa i obowiązki dzierżawcy wyżej wskazanej nieruchomości.
Decyzją z dnia [...]r. nr [...]wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Dyrektora Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miejskiego W. - na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity w Dz. U. nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz uchwały [...]Rady Miejskiej W. z dnia [...]r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2004 r. – ustalono dla T. K. podatek od nieruchomości położonej we W. przy ul. N. [...]w kwocie [...]zł. Za przedmiot opodatkowania organ podatkowy pierwszej instancji przyjął budynki i grunty wchodzące w skład nieruchomości zgodnie z wykazem z dnia [...]r., natomiast przy wyliczaniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości zastosował stawki dla budynków lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w wysokości [...]zł za metr kwadratowy powierzchni użytkowej oraz [...]zł od metra kwadratowego powierzchni gruntu, określone wyżej powołaną uchwałą Rady Miejskiej W. Z decyzją tą podatnik nie zgodził się.
W odwołaniu wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. T. K. podniósł, iż organ podatkowy pierwszej instancji przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości posiadanych przez podatnika przyjął niewłaściwe stawki i podstawę opodatkowania tym podatkiem. Skarżący wywiódł również, iż na nieruchomość położoną przy ul. N. [...]we W. składają się – zgodnie z zeznaniem podatkowym sporządzonym w dniu [...] - "powierzchnia zabudowy" [...] m² oraz "powierzchnia gruntu" – [...] m² i [...] m², natomiast stawka podatkowa na 2004 r. oraz za okres od czerwca 2003 r. jest zerowa, a to z uwagi na fakt zobowiązania go – wyrokiem Sądu Okręgowego we W. z dnia [...]r. (sygn. akt [...]) – do opuszczenia przedmiotowej nieruchomości.
Jednocześnie T. K. nadmienił, iż od maja 1997 r. jego dostęp do przedmiotowej nieruchomości był ograniczony, natomiast w okresie od września 1997 r. do marca 2000 r. nie posiadał żadnego do niej dostępu z uwagi na upoważnienie przez Gminę W. spółki B do tymczasowego zarządzania nieruchomości bez uprzedniego wypowiedzenia umowy dzierżawy. Nadto skarżący zarzucił organowi podatkowemu pierwszej instancji naruszenie art. 200 w związku z art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wyznaczenia podatnikowi siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji niezapewnienie podatnikowi czynnego udziału w postępowaniu podatkowym przed wydaniem decyzji.
W decyzji z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uznało, iż mimo wypowiedzenia w dniu [...]r. umowy dzierżawy T. K., który nie wydał nieruchomości dzierżawionej, jako posiadacz przedmiotowej nieruchomości bez tytułu prawnego podlegał – zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości. Wskazało również, iż Prezydent Miasta W. ustalił podatek od nieruchomości zgodnie z wykazem nieruchomości do opodatkowania z dnia [...]., a stosownie do treści art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej.
Wobec zarzutu odwoławczego w zakresie przyjęcia za podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości błędnie obliczonych powierzchni gruntów i budynków organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, iż podstawa opodatkowania tym podatkiem w przedmiotowej sprawie została przyjęta stosownie do stanu nieruchomości wykazanego przez skarżącego oraz brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, której unormowanie nie przewiduje żadnych ulg czy zwolnień w przypadku nie korzystania przez posiadacza nieruchomości z całej wykazanej powierzchni tej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podniosło również, iż wysokość podatku od nieruchomości wyliczono przy zastosowaniu stawek ustalonych na 2004 r. dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wyżej oznaczoną uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...]r.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nie wyznaczenia stronie skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, organ odwoławczy zauważył, iż wedle unormowania wynikającego z art. 200 § 2 w związku z art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy może odstąpić od wyznaczenia – zgodnie z art. 200 § 1 tej ustawy - stronie tego terminu w postępowaniu w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego, które jest ustalane corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość tego zobowiązania za poprzedni okres nie uległ zmianie.
Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wskazało na znajdującą się w aktach sprawy decyzję Dyrektora Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miejskiego W. z dnia [...]. nr [...]w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r., w której za podstawę opodatkowania przyjęto stan faktyczny, który nie uległ zmianie w okresie do dnia [...]r. W konsekwencji Prezydent W. – w opinii organu odwoławczego – nie miał obowiązku wykonać dyspozycji normy prawnej zawartej w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której T. K. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu oraz poprzedzającej go decyzji Prezydenta W. oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący zgłosił zarzut rażącego naruszenia prawa podatkowego, karnego, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483), w tym konstytucyjnych zasad państwa prawa, podstawowych praw obywatelskich, oraz prawa obowiązującego w Unii Europejskiej, ponowił zarzuty i argumentację wywiedzione w odwołaniu.
Nadto podniósł, iż organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji naruszyły przepisy prawa podatkowego i karno-skarbowego (w tym art. 123 oraz od 180 do 200 Ordynacji podatkowej) w rezultacie nie podjęcia postępowania podatkowego, nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego i wydania decyzji drugoinstancyjnej z uchybieniem terminu do jej wydania, ustalenia stanu faktycznego sprawy z pominięciem okoliczności wynikających z przedstawionych przez podatnika dowodów oraz nieustosunkowania się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. W uzasadnieniu środka zaskarżenia podatnika wskazał, iż decyzja drugoinstancyjna została faktycznie wydana dopiero w dniu [...]r., a zatem ze znacznym uchybieniem terminu upływającego w dniu [...] oraz że podatkiem od nieruchomości winna być obciążona firma "B, która jako jedyna korzysta z przedmiotowej nieruchomości po tym jak od maja 1997 r. znajduje się ona we władaniu Gminy W..
Kwestionując przyjętą przez organ ocenę przedstawionych w postępowaniu odwoławczym dokumentów, T. K. stwierdził, iż nie spoczywa na nim obowiązek żądania potwierdzenia wpływu deklaracji do organu podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podtrzymało stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...]r. Podniosło także, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2004 r. ustalono T. K. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, na podstawie danych wynikających ze złożonego przez skarżącego wykazu nieruchomości z dnia [...]. Kolejno stwierdziło, iż ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu pierwszo- i drugoinstancyjnym znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Organ podatkowy drugiej instancji ponowił nadto argumentację, wedle której wobec niezmienionego stanu faktycznego w stosunku do poprzedniego roku za prawidłowe należało uznać wydanie decyzji bez uprzedniego wszczęcia postępowania podatkowego, nadmienił, iż zgodnie z art. 168 § 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda i, w rezultacie, za nieuzasadniony uznał zarzut nieuwzględnienia przesłanych kserokopii wykazów nieruchomości z dnia [...]r. oraz [...]r. bez potwierdzenia ich złożenia do organu podatkowego.
Końcowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wyjaśniło, iż zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...]r., tj. z zachowaniem zakreślonego w przepisie art. 139 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa terminie, którego bieg rozpoczął się w dniu [...]r. (data wniesienia odwołania).
W konkluzji organ podatkowy drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi i przychylił się do wniosku skarżącego o rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa podatkowego.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej za wyjątkiem nieruchomości i obiektów budowlanych wskazanych w ust. 2 i 3. Stosownie do art. 3 ust 1 pkt 4) lit. "b" tej samej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będącej posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie jest bez tytułu prawnego. Podstawę opodatkowania – wedle art. 4 ust. 1 ww ustawy podatkowej – stanowi dla gruntów ich powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, natomiast dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje – na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, przy czym osoby fizyczne zobowiązane są złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzona na formularzu. Z kolei wysokość stawek podatku od nieruchomości określa właściwa ze względu na miejsce położenia nieruchomości rada gminy w wykonaniu upoważnienia sformułowanego w art. 5 ww. ustawy.
Jednocześnie wskazania wymaga, że przepisy Rozdziału 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewidują jakichkolwiek ulg czy zwolnień w przypadku, gdy podatnik nie wykorzystuje (bez względu na przyczynę) posiadanej nieruchomości.
W świetle powyższego Sąd uznał, iż w stanie faktycznym sprawy, ustalonym na podstawie wykazu nieruchomości do opodatkowania z dnia [...]r. złożonego przez podatnika, podatek od nieruchomości położonej przy ul. N. [...]we W. za rok 2004 został wymierzony przez organy podatkowe zgodnie z wyżej powołanymi przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity w Dz. U. nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz uchwały [...]Rady Miejskiej W. z dnia [...]w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2004 r. Bez znaczenia – zdaniem Sądu - pozostaje fakt wypowiedzenia przez Miasto W. umowy dzierżawy przedmiotowej nieruchomości, bowiem nie nastąpiło jej faktyczne wydanie na rzecz tej jednostki samorządu terytorialnego, zatem T. K.pozostawał w 2004 r. faktycznym posiadaczem nieruchomości, bez tytułu prawnego i w efekcie na mocy powołanego wyżej przepisu prawa (art. 3 ust 1 pkt 4) lit. "b"- ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia ciężaru z tytułu podatku od spornej nieruchomości.
Podziela Sąd także wywody organu odwoławczego w kwestii braku wpływu utrudnień w dostępie i korzystaniu z przedmiotowej nieruchomości na istnienie obowiązku podatkowego jak i jego zakresu czy wreszcie podstawy opodatkowania.
Kluczowe znaczenie dla każdego postępowania, w tym podatkowego, ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, albowiem tylko w takim wypadku możliwe jest prawidłowe określenie zakresu praw i obowiązków strony tego postępowania. Ustalenie zaś stanu faktycznego sprawy powinno nastąpić przy zachowaniu pełnej i poprawnej procedury. Z przedłożonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. akt wynika, iż Prezydent W. w dniu wydania decyzji z dnia [...]r. dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na ustalenie elementów zobowiązania podatkowego T. K. w podatku od nieruchomości za 2004 r. i dokonanie wymiaru tego zobowiązania bez konieczności wszczynania postępowania podatkowego i przeprowadzenia postępowania dowodowego. Z tej przyczyny organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (przez którą rozumie się również wykazy oraz informacje wymienione w art. 3 pkt 5 tej ustawy) wysokość zobowiązania podatkowego - powstającego z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej jego wysokość – wylicza się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że w toku postępowania podatkowego stwierdzono, iż wyżej wskazane dane, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.
Na podstawie art. 6 ust. 6 w związku z ust. 3 ww artykułu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku (np. zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części) podatek ulega obniżeniu (lub podwyższeniu) poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Obowiązek ten strona skarżąca wykonała składając oświadczenie z dnia [...]r. wraz z wykazem nieruchomości do opodatkowania, której dotyczy zaskarżona decyzja. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż informacje zawarte we wskazanej informacji podatnika zostały uwzględnione przez organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości za rok 2003 r. (decyzja Dyrektora Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miejskiego W. z dnia [...]r. nr [...]).
Z akt sprawy wynika, iż skarżący w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. nie złożył deklaracji podatkowej korygującej wcześniejszą informację o nieruchomości do opodatkowania. Nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym nie uwzględnienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. złożonych wraz odwołaniem kserokopii informacji o nieruchomości przy ul. N. [...]we W., albowiem tylko jedna z nich, datowana na [...]r. nosi prezentatę Urzędu Miejskiego W. i tylko w związku z nią można ewentualnie łączyć powstanie skutku prawnego w zakresie zmiany podstawy zobowiązania podatkowego. Nie mniej jednak nawet przyjmując, iż deklaracja ta została przedstawiona organowi podatkowemu i spowodowała zmianę w zakresie elementów zobowiązania w podatku od nieruchomości, wskazać należy, iż przedłożenie przez T. K. w dniu [...]. kolejnej informacji o tej samej nieruchomości spowodowało powstanie po stronie Prezydenta Miasta W. zobowiązania do przyjęcia za podstawę opodatkowania wielkości nieruchomości wskazanych w dokumencie późniejszym.
W związku z powyższym organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy art. 165 § 5 oraz art. 200 § 2 Ordynacji podatkowej, wedle których organ podatkowy nie ma obowiązku wszczęcia postępowania podatkowego i wyznaczania stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w przypadku, gdy zobowiązanie podatkowe ustalane jest corocznie, zaś stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie.
Wbrew kolejnemu zarzutowi skargi naruszenia przepisów postępowania podatkowego, decyzja organu odwoławczego, wydana została w ustawowo zakreślonym dla jej wydania terminie. Zgodnie z art. 139 § 3 ordynacji podatkowej załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ podatkowy. Stosownie do treści art. 12 § 3 tej samej ustawy terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było w ostatnim dniu tego miesiąca. W przedmiotowej sprawie odwołanie od decyzji Dyrektora Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miejskiego W. z dnia [...]r. nr [...] wraz aktami postępowania przed organem pierwszej instancji zostały dostarczone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...]r.
Zatem termin wyznaczony organowi odwoławczemu przez ustawodawcę do załatwienia niniejszej sprawy na zasadach ogólnych upływał w dniu [...]r. Tymczasem decyzja, będąca przedmiotem zaskarżenia została wydana w dniu [...]r., tj. w 27 dniu od dnia otrzymania odwołania.
Sąd nie znajduje w niniejszej sprawie podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez organy podatkowe przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz prawa Unii Europejskiej. Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w fakcie, iż Sąd nie powziął wątpliwości co do zgodności żadnego z zastosowanych przez aparat skarbowy przepisów prawa podatkowego normami prawnymi wywiedzionymi z ustawy zasadniczej, oraz że prawodawstwo Unii Europejskiej nie zawiera uregulowań z zakresu podatku od nieruchomości.
Ustosunkowania wymaga również sformułowany w petitum skargi wniosek T. K. o stwierdzenie nieważności. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Wskazanymi w tej jednostce redakcyjnej ustawy procesowej "innymi przepisami" w przedmiotowej sprawie jest art. 247 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, na mocy którego nieważność ostatecznej decyzji podatkowej stwierdza się, gdy została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, została wydana bez podstawy prawnej, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa lub w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, zrekonstruowanym na podstawie materiału dowodowego sprawy Sąd nie dopatrzył się żadnego z powołanych wyżej naruszeń prawa, które dawałoby podstawę do uwzględnienia sformułowanego w skardze wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – weryfikując skarżone rozstrzygnięcie w kontekście podniesionych zarzutów skargi T. K. – uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, stąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę oddalił.