Uzasadnienie
Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 266 Ordynacji podatkowej, zwanej dalej: "Or.pod.", wskutek wniosku strony z [...], w którym ta domagała się na podstawie art. 165 § 1 i 3 Or.pod. "...wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie zwrotu kosztów postępowania podatkowego za nieterminowy zwrot podatku dochodowego za 1998 r. na podstawie art. 264 i 265 ustawy Ordynacja podatkowa..." Strona żądała też na podstawie art. 260 §1 i 2 oraz art. 261 § 1 i 2 Or.pod określenia odszkodowania za szkody powstałe w wyniku wadliwego działania organu podatkowego, stwierdzonego wyrokiem NSA z 25.04.2001 r.(I SA/Wr 1758/2000). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśniano, że brak było podstaw prawnych do uwzględnienia żądania, albowiem przed organem podatkowym nie toczyło się, w chwili złożenia wniosku, żadne postępowanie podatkowe z udziałem G. M. jako strony.
Jednocześnie organ podnosił, iż wszelkie postępowania z udziałem wymienionego, jakie toczyły się wcześniej przed organami podatkowymi obydwu instancji wszczęte zostały na żądanie strony. W postanowieniu zawarto pouczenie, iż nie przysługuje od niego zażalenie, natomiast ewentualne zaskarżenie postanowienia do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego wezwania organu, który je wydał do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do uregulowań art. 34 ust 4 ustawy o NSA.
Akta zawierają wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane do Izby Skarbowej we W., Ośrodka Zamiejscowego w W., datowane na [...] i doręczone adresatowi następnego dnia a więc pisane i wysłane do organu przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. [...], owe wezwanie przesłane zostało do Urzędu Skarbowego w K. Z akt sprawy wynika również, że kwestia odszkodowania rozstrzygnięta została decyzją odmowną Izby Skarbowej we W. z [...] ([...]), w której zawarto pouczenie o możliwości wniesienia od tej decyzji zgodnie z art. 261 § 4 Or.pod. powództwa do sądu powszechnego.
W skardze sądowej strona pod zarzutem naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej domagała się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia. W motywach żądania strona podnosiła przede wszystkim, iż została wadliwie
I SA/Wr 1202/02 pouczona o konieczności wezwania do usunięcia naruszenia, podczas gdy od zaskarżonego postanowienia służy zażalenie, co wynika z art. 269 i 236 Or.pod.
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z ostrożności procesowej organ zgłosił też wniosek o odrzucenie skargi z powodu braku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jest niedopuszczalna z powodu nie wyczerpania środków zaskarżenia.
W sprawie jest bezsporne, że o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia żądania przyznania kosztów postępowania poniesionych przed organem podatkowym rozstrzygał organ podatkowy, w stanie prawnym poprzedzającym nowelizację Ordynacji podatkowej dokonaną ustawą z dnia 12 września 2002 r.(DzU Nr 169, poz. 1387), w drodze postanowienie na zasadach ogólnych. Było to bowiem wówczas rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 216 § 1 Or.pod. Od takiego postanowienia nie przysługiwało zażalenie, stosownie do dyspozycji art. 236 § 1 Or.pod. Postanowienia w sprawie przyznania stronie zwrotu kosztów postępowania wymienionych w art. 265 § 1 pkt 2 Or.pod., należy odróżnić od obciążenia strony kosztami, o którym mówił przed wspomnianą nowelizacją i mówi obecnie art. 269 Or.pod. Tylko na to ostatnie postanowienie, przed wskazaną nowelizacją Ordynacji podatkowe, ustawodawca w § 2 powołanego artykułu przewidział zażalenie.
Po nowelizacji, która mocą art. 30 cyt. ustawy z 12.09.2002 r. weszła w życie 1 stycznia 2003 r., na podstawie art. 270a Or.pod. w sprawach kosztów w ogóle, a więc obojętnie, czy tych przyznawanych stronie, czy też tych które ją obciążają, wydaję się postanowienie, na które służy zażalenie.
Skoro zatem strona składając [...]wniosek zawierający żądanie zwrotu kosztów postępowania podatkowego, działała w stanie prawnym poprzedzającym opisaną wyżej nowelizację przepisów Ordynacji podatkowej, to w prawidłowo pojmowanym interesie własnym i ze zwykłej ostrożności prawnej, bez względu na wyznawany pogląd prawny, powinna skorzystać z pouczenia i zastosować proponowaną dyspozycję art. 34 ust 3 ustawy o NSA.
Uregulowania art. 35 ust 1 ustawy o NSA są przy tym wyraźne. Wynika z nich, że środek ów można zastosować po doręczeniu skarżącemu rozstrzygnięcia lub dowiedzeniu się o czynności uzasadniającej wniesienie skargi.
Niewyczerpanie przez skarżącego środka zaskarżenia oznaczało, w świetle obowiązującego w dacie składania skargi do NSA art. 34 ust 1 ustawy o NSA, brak możliwości skutecznego jej wniesienia. Również w nowym stanie
I SA/Wr 1202/02 prawnym, obowiązującym od 1 stycznia br., uregulowanym art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: "psa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Skarżący - jak wynikało z wyjaśnień złożonych na rozprawie - nie złożył też zażalenia, o którym twierdzi, iż było prawidłowym środkiem zaskarżenia. Oznacza to tyle, iż zrezygnował z zaskarżania, jakimkolwiek środkiem, kwestionowanego obecnie postanowienia na rzecz toczenia sporu prawnego pozbawionego doniosłości prawnej.
W tym stanie rzeczy skarga G. M., jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu przez Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu, stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 6 psa.