Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 1 lutego 2012 r. Sąd wezwał skarżącego H. G. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy, odpis w/w zarządzenia doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 8 lutego 2012 r. Odbiór przesyłki sądowej pokwitowała żona skarżącego – M. G. Skarga nie została opłacona.
Jednocześnie, w odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej we W. poinformował, że uwzględniając w całości zarzuty podniesione w skardze, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. (nr [...]), uchylił w całości zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] sierpnia 2011 r. (nr [...]) oraz stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej u.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jak stanowi natomiast art. 220 § 1 zd. 2 w zw. z art. 220 § 3 u.p.s.a., w przypadku, gdy pismem takim jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, pod rygorem odrzucenia, do opłacenia skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W stanie faktycznym sprawy, wezwanie do opłacenia skargi doręczono skarżącemu w dniu 8 lutego 2012 r. Wyznaczony w wezwaniu, siedmiodniowy termin do opłacenia skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 9 lutego 2012 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 15 lutego 2012 r. (środa).
Skarga, pomimo pouczenia strony o procesowych skutkach nie uiszczenia w terminie wpisu sądowego, nie została opłacona.
Wskazana okoliczność obligowała Sąd do odrzucenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie powołanego art. 220 § 3 u.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do faktu, iż w sprawie, organ podatkowy działając w trybie autokontroli uwzględnił w całości zarzuty skargi, czemu dał wyraz w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. (nr [...]), stwierdzić należy, że wobec nieopłacenia skargi nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 161 § 1 pkt 3) u.p.s.a., traktujący o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. W orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie, powszechnie aprobowany jest bowiem pogląd, w myśl którego, umorzenie postępowania sądowoadministarcyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 187/10; LEX nr 668289). Przez ten warunek należy rozumieć m.in. wymóg uiszczenia wpisu od skargi, chyba, że strona uzyskała prawo do zwolnienia jej od opłacenia skargi (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 26/10, LEX nr 668376 oraz z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 56/11, LEX nr 736874; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 79/10, LEX nr 784412).
Powyższa konstatacja uzasadnia – zdaniem Sądu – zastosowanie przepisu art. 220 § 3, a nie art. 161 § 1 pkt 3) u.p.s.a.