Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpatrzeniu zażalenia M. R. (dalej: skarżący, strona) od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] o odmowie zwolnienia z egzekucji rachunku bankowego skarżącego w A zajętego w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach [...] oraz [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wyżej wskazane postanowienie organu II instancji z dnia [...] marca 2013 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 marca 2013 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W. nadanej w urzędzie pocztowym w dniu 12 czerwca 2013 r. (k. [...]) oraz w piśmie uzupełniającym nadanym w dniu 18 czerwca 2013 r. (k. [...]), skarżący wywodzi, że jego skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], powołując w nagłówku pisma powyższy numer rozstrzygnięcia.
W treści pism brak zarzutów dotyczących bezpośrednio postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej. Natomiast w skardze strona wprost powołuje się na zawiadomienie o zajęciu nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., błędnie kwalifikując je jako decyzję. Ponadto wskazuje, że Urząd Skarbowy podtrzymał tę "decyzję" pismem [...] z dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu skargi skarżący przytacza okoliczności faktyczne dotyczące przebiegu całej sprawy, będące przedmiotem rozpoznania we wcześniejszym postępowaniu, związane z prowadzeniem egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], zajęciem rachunku bankowego, uznaniem zarzutów. Z zaistniałych faktów wywodzi twierdzenie, iż w jego ocenie, zajęcie konta było wynikiem nieporozumienia i dlatego należy anulować zapis zajęcia jego konta w dokumentacji bankowej. Wskazuje w związku z tym, że z powyższych względów, domagał się wystosowania przez organ egzekucyjny, a następnie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. pisma w tym przedmiocie do banku.
Wobec nie spełnienia tych żądań strona wystąpiła z powyższą skargą do tut. Sądu. W powołanym już wcześniej piśmie uzupełniającym skargę skarżący szczegółowo przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania, ponawiając zarzuty i wnioski zawarte w skardze. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 2 lipca 2013 r. (data nadania) złożonym również za pośrednictwem właściwego organu, skarżący, powołując w nagłówku nr zaskarżonego postanowienia, przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując końcowo, że postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] maja 2013r. nr [...] uznano za uzasadniony zarzut wykonania obowiązku podatkowego wynikającego z tytułu wykonawczego [...] w części obejmującej kwotę 800 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przedmiotowa skarga dotycząca w istocie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], została nadana przez skarżącego w placówce pocztowej z uchybieniem terminu do jej złożenia, tj. w dniu 12 czerwca 2013 r. i uzupełniona pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 18 czerwca 2013 r. Tymczasem zaskarżone postanowienie doręczono stronie dnia 26 marca 2013 r. Zatem termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 25 kwietnia 2013 r., co uzasadnia wniosek o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Zgodnie bowiem z art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie, ostateczne w administracyjnym toku instancji, doręczono skarżącemu w dniu 26 marca 2013 r. Zawierało ono prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Tymczasem skarga na to rozstrzygnięcie została nadana w dniu 12 czerwca 2013 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia gdyż ten mijał dnia 25 kwietnia 2013 r. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, bowiem została złożona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia.