Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 19 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego M.S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. w kwocie 100,00 zł, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca odpis w. zarządzenia została, po uprzednim dwukrotnym jej awizowaniu przez urząd pocztowy (w dniach 26 czerwca i 6 lipca 2015 r.), zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Zwrotu dokonano po upływie 14 dni od dnia pierwszego awizo.
Zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.) skutek doręczenia tej przesyłki został przyjęty na dzień 10 lipca 2015 r.
Skarga nie została opłacona (co wynika z informacji Wydziału Finansowo-Księgowego tut. Sądu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Pismem takim jest między innymi skarga.
Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W stanie faktycznym sprawy, skutek prawny doręczenia skarżącemu wezwania do opłacenia skargi należało przyjąć w trybie zastępczym, zgodnie z art. 73 § 1 – 4 p.p.s.a. W myśl § 1 powołanej regulacji, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z kolei z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
Jak wynika z treści powołanego przepisu, w razie nieodebrania przez adresata pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma, stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru.
Dniem doręczenia zastępczego jest zatem dzień, w którym bezskutecznie upłynął ustawowo przewidziany termin odbioru pisma sądowego prawidłowo złożonego w pocztowej placówce oddawczej. Przyjęte w tych okolicznościach doręczenie stanowi rodzaj fikcji prawnej doręczenia i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia określonej czynności prawnej.
W stanie faktycznym sprawy, przesyłka sądowa kierowana do strony została dwukrotnie awizowana a czternasty dzień, liczony od daty pierwszego awiza upływał w dniu 10 lipca 2015 r. (piątek). Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., datę 10 lipca 2015 r. należało zatem przyjąć jako datę odbioru przez skarżącą wezwania do opłacenia skargi i od dnia następnego po tej dacie liczyć termin siedmiu dni na opłacenie skargi.
Obliczony w ten sposób, siedmiodniowy termin do opłacenia skargi mijał w dniu 17 lipca 2015 r. (piątek). Do tego też dnia należało najpóźniej uiścić wymagany wpis sądowy.
Mając na uwadze, że skarga nie została opłacona, Sąd, zobowiązany był taką skargę odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji.