Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2011 r. WSA we Wrocławiu odrzucił skargę S. P. i S. P.. Pismem z dnia 28 sierpnia 2016 r. S. P. wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. postanowieniem. W treści swojego pisma pełnomocnik wskazał na nieprawidłowości przy wydawaniu wyroków przez WSA we Wrocławiu. Na wezwanie Sądu pełnomocnik wskazał w piśmie z dnia 17 września 2016 r. sygnatury spraw, których dotyczyło jego wcześniejsze pismo. Podkreślił, że w sprawie niezasadne uznano za bezpodstawne zarzuty strony co do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, w szczególności dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawie. W piśmie z dnia 7 października 2016 r. S. P. ponowił swoją argumentację co do nieprawidłowości orzeczeń wydanych przez WSA we Wrocławiu względem skarżącego.
Zarządzeniem z dnia 30 września 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał S. P. do wskazania podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Wezwanie o uzupełnienie braków formalnych zostało doręczone skutecznie S. P. ze skutkiem na dzień 24 października 2016 r. w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w powołanej ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Ponadto zgodnie z art. 280 § 2 p.p.s.a., na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.
Trzeba także wskazać, że w myśl art. 278 p.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Powołany przepis określa czas, w którym w ogóle dopuszczalne jest żądanie wznowienia postępowania opartego na treści art. 272 § 1 p.p.s.a. Termin pięcioletni nie obowiązuje jedynie wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie pozbawienia strony możności działania lub braku należytej reprezentacji, czego skarżąca w niniejszej sprawie nie podnosiła. Jak wynika z akt sprawy o sygn. I SA/Wr 147/11, postanowienie WSA we Wrocławiu o odrzuceniu skargi stało się prawomocne z dniem 27 sierpnia 2011 r. Zatem pięcioletni termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem upłynął w dniu 27 sierpnia 2016 r. Skarga wniesiona po tej dacie, oparta na wszelkich innych podstawach wznowieniowych, za wyjątkiem podstawy pozbawienia możności działania i braku należytej reprezentacji, jako wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 278 p.p.s.a., jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że skarga S. P. została wniesiona z naruszeniem art. 278 p.p.s.a. W konsekwencji, podlegała ona odrzuceniu bez konieczności rozpatrywania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw. Wobec powyższego, Sąd – na podstawie art. 278 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 276 p.p.s.a.– postanowił jak w sentencji.