Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2011 r., przyznano skarżącemu, J. K., prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na jego pełnomocnika została wyznaczona r. pr. E. G., która reprezentowała skarżącego przed tutejszym Sądem.
Pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. pełnomocnik wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.,), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wniosek przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zauważyć należy, że pominięcie takiego oświadczenia nie stanowi braku formalnego, który jest usuwalny w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Jego skutek bowiem ma charakter materialnoprawny – jest nią utrata prawa do wynagrodzenia (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, LEX 242945).
R. pr. E. G., wnosząc o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, nie złożyła wymaganego oświadczenia. Tym samym jej wniosek należało uznać za nieuzasadniony.
Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.