Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. WSA we Wrocławiu odrzucił skargę J. P., reprezentowanego przez S. P. (pełnomocnictwo w aktach sprawy).
Pismem z dnia 28 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. postanowieniem. W treści swojego pisma pełnomocnik wskazał na nieprawidłowości przy wydawaniu wyroków przez WSA we Wrocławiu. Na wezwanie Sądu pełnomocnik wskazał w piśmie z dnia 17 września 2016 r. sygnatury spraw, których dotyczyło jego pismo. Podkreślił, że w sprawie niezasadne uznano za bezpodstawne zarzuty strony co do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, w szczególności dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawie. W piśmie z dnia 7 października 2016 r. pełnomocnik ponowił swoją argumentację co do nieprawidłowości orzeczeń wydanych przez WSA we Wrocławiu względem skarżącego.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 30 września 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał pełnomocnika skarżącego do wskazania podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Wezwanie o uzupełnienie braków formalnych zostało doręczone skutecznie pełnomocnikowi skarżącego ze skutkiem na dzień 24 października 2016 r. w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w powołanej ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Ponadto zgodnie z art. 280 § 2 p.p.s.a., na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.
W rozpoznawanej sprawie skarżącego – za pośrednictwem pełnomocnika – wezwano do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, poprzez wskazanie podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tejże skargi. Po dwukrotnym awizowaniu (10 i 18 października 2016 r.) wezwanie zostało uznane za doręczone skarżącemu w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. ze skutkiem na dzień 24 października 2016 r. W efekcie siedmiodniowy termin do sanowania braków skargi o wznowienie upłynął bezskutecznie w dniu 31 października 2016 r. W tak zakreślonym terminie nie zostały uzupełnione braki formalne skargi o wznowienie postępowania sądowego.
Wobec powyższego, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji.