Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. (data wpływu do organu podatkowego), "A" spólka z ograniczoną odpowiedzialnością zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w kwestii, czy otrzymanie w ramach promocji bonu towarowego na kwotę nieprzekraczającą 100 zł. jest zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych? Wyjaśniła strona, że prowadzi działalność w zakresie usług statystycznych, w ramach której podejmuje czynności mające na celu uzyskanie od lekarzy informacji na temat zapisywanych pacjentom leków, które przekazuje firmom farmaceutycznym. W celu uzyskania informacji wręcza poszczególnym lekarzom wraz z ankietą do wypełnienia, prezent w postaci bonu towarowego nie przekraczającego wartością 100 zł. Zdaniem strony, powołującej się na przepis art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wg którego wolne są od podatku dochodowego wartości świadczeń nieodpłatnych, o których mowa w art. 20 ust. 1, otrzymanych od świadczeniodawcy w związku z jego promocją lub reklamą, jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 100 zł., przekazane lekarzom kwoty podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego.
Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...]. [...], doręczonej stronie w dniu 21 lutego 2008 r., uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowe świadczenia otrzymane przez ankietowanych nie są dokonywane w ramach własnej promocji lub reklamy, lecz w celu pozyskania przez świadczeniodawcę informacji na temat zapisywanych pacjentom leków, w celu odsprzedania ich firmom farmaceutycznym. Wartość otrzymanych przez ankietowanych bonów towarowych nie mieści się w zakresie zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy, lecz stanowi u osoby fizycznej przychód, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Pismem z dnia 4 marca 2008 r. strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji wydanej w indywidualnej sprawie podnosząc zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.)
W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany uprzednio wyrażonego stanowiska.
W skardze skarżący - podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku oraz wezwaniu wzywającym do usunięcia naruszenia prawa – wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych, mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy.).
Stosownie zaś do przepisu art. 134 § 1 ustawy., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, że skarga jest zasadna, jednak z innych powodów aniżeli zostały w niej podniesione.
Rozpoznając skargę na interpretację przepisów prawa podatkowego Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić, czy taka interpretacja została udzielona w ustawowym terminie.
W myśl art. 14 d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji.
Na tle powołanych regulacji przywołać należy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r., pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14b § 3 O.p.., oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu. Przedmiotowa uchwała z uwagi na stan faktyczny sprawy odnosi się wprawdzie do stanu prawnego obowiązującego w 2005 r., jednakże, jak podkreślił Sąd, pod rządem obowiązującej obecnie regulacji prawnej, zwrot "wydać interpretację" jest ścisłym odpowiednikiem słów "udzielić interpretacji", a zmiana brzmienia stosownych przepisów Ordynacji podatkowej. nie stwarza podstaw do innego - niż przedstawione wcześniej - rozumienia pojęcia "niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art.14d" (art. 140 § 1 znowelizowanej O. p.). Dla zachowania określonego w nim terminu, konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę.
Z kolei konsekwencją niewydania przez organ podatkowy interpretacji w ustawowym trzymiesięcznym terminie jest, o czym stanowi art. 14o § 1 Ordynacji, uznanie, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie, tzw. "milcząca interpretacja".
Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, że skoro wniosek o udzielenie interpretacji wpłynął do właściwego organu w dniu 18 stycznia 2008 r., zaś interpretację doręczono skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2008 r. i z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały okoliczności wymienione w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej, mające wpływ na przedłużenie terminu do jej wydania, to zaskarżona interpretacja została wydana po upływie ustawowego trzymiesięcznego terminu, czyli w momencie, gdy w obrocie prawnym obowiązywała już interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy.
Uznanie przez Sąd, że wydanie zaskarżonej interpretacji nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 14d Ordynacji podatkowej, uczyniło bezprzedmiotowym ustosunkowywanie się do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. postępowanie przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach orzeczono stosownie do treści art. 200 powołanej ustawy.