Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r., nr [...], wydana na rzecz A (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący), w zakresie wykładni przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 z późn. zm.; dalej: u.p.o.l.
A wnioskiem z dnia 28 czerwca 2017 r. zwrócił się o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.
Zagadnienie przedstawione w pytaniu dotyczyło ustalenia podatnika w zakresie budynków i budowli trwale z gruntem związanych, które wybudował dzierżawca (B sp. z o.o. w K.) na gruntach będących w jego posiadaniu na mocy zawartej umowy dzierżawy z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym. Dotyczy to gruntu działki [...] stanowiącej własność A oraz gruntu działek [...] i [...], których właścicielem jest Skarb Państwa, a Huta Miedzi "G." jest ich wieczystym użytkownikiem. B sp. z o.o. w K. włada gruntami wymienionych wyżej działek oraz obiektami, które są trwale z nimi związane. Spółka na dzierżawionych od Huty G. wybudowała z własnych środków budynki i budowle. Wybudowane obiekty znajdują się w ewidencji środków trwałych Spółki B w K.. Zdaniem strony, obiekty które są trwale związane z gruntem stanowią części składowe tego gruntu.
Ponadto wnioskodawca stanął na stanowisku, że czynność prawna polegająca na zawarciu umowy dzierżawy, nie przenosi obowiązku podatkowego z właściciela gruntu lub wieczystego użytkownika na dzierżawcę.
Zdaniem wnioskodawcy, w świetle przepisów prawa (art. 3 ust. 1 u.o.p.i.o.l. oraz art. 47 w związku z art. 48 Kodeksu Cywilnego) obowiązek podatkowy w zakresie oddanych dzierżawcy gruntów oraz posadowionych na nich obiektów budowlanych, które są trwale z nim związane istnieje na właścicielu gruntu lub wieczystym użytkowniku.
Prezydent Miasta G. w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., nr [...] wskazał, że podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie budynków i budowli wybudowanych przez dzierżawcę na gruntach własnych Huty oraz będących w jej użytkowaniu wieczystym - jest A. Podkreślił, że rozstrzygnięcie tej kwestii należy rozważyć na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów art. 47 i art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1966 r., Dz. U. z 2017 r., poz.157 ze zm., dalej: k.c.). Z przepisu art. 48 k.c. wynika, że do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, natomiast art. 47 § 1 k.c. stanowi, że część składowa rzeczy (gruntu) nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Zauważył organ, że powyżej przedstawione okoliczności i powołane przepisy Kodeksu Cywilnego mogą budzić wątpliwości Spółki co do osoby podatnika podatku od nieruchomości w zakresie budynków i budowli posadowionych na oddanym w dzierżawię gruncie własnym lub którego wydzierżawiający jest wieczystym użytkownikiem.
Zdaniem organu, w sprawie objętej wnioskiem szczególne znaczenie mają zapisy art. 3 ust. 1 pkt. 4 u.p.i.o.l., które wskazują, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest posiadacz nieruchomości lub jej części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie ze stanowiskiem organu, prawidłowe zastosowane powyższego przepisu nastąpi w połączeniu z art. 235 k.c., w myśl, którego budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego, bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
Zgodnie bowiem z ogólną regułą, wynikającą z Kodeksu cywilnego, budynki i budowle trwale związane z gruntem stanowią własność właściciela gruntu, chyba że budynki wybuduje na nim wieczysty użytkownik. Skoro więc obiekty trwale związane z gruntem wybudowane zostaną przez dzierżawcę, a nie wieczystego użytkownika, to literalnie rzecz biorąc właścicielem obiektów powinien zostać właściciel gruntu, czyli w tym przypadku Skarb Państwa.
Kierując się przytoczonymi przepisami prawa organ uznał, że wybudowane z nakładów B obiekty budowlane, na gruncie dzierżawionym od A, który jest jego wieczystym użytkownikiem, nie stanowią w myśl Kodeksu cywilnego własności B. Ta sama zasada, zdaniem organu, dotyczyć ma obiektów wybudowanych przez B na gruntach stanowiących własność Skarżącego.
Organ rozstrzygnął, iż obowiązek podatkowy w zakresie gruntów działki o nr [...], [...], [...] oraz obiektów budowlanych wzniesionych przez B, na gruncie wymienionych działek ciąży na A, a więc to skarżący jest obowiązany do deklarowania podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów obejmujących działki o nr [...], [...], [...] oraz wzniesionych na nich, przez B obiektów budowlanych.
Następnie Prezydent Miasta G., działając na podstawie art. 14 j § 2a i § 3, w zw. z art. 14 e §1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), z urzędu dokonał zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydanej w dniu [...] r. dla A, poprzez doprecyzowanie przedstawionego w interpretacji stanowiska organu podatkowego w zakresie wykładni przepisu art. 3 ust. 1 u.p.o.l.
Stosownie do sformułowanych przez Wnioskodawcę zagadnień dotyczących przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, Prezydent Miasta G. wskazaną na wstępie interpretacją indywidualną z dnia [...] r., nr [...]:
- 1. uznał za prawidłowe stanowisko A, w którym stwierdziła, że w zakresie budynków oraz budowli związanych trwale z gruntem, wybudowanych przez dzierżawcę na gruntach stanowiących własność lub oddanych w wieczyste użytkowanie A, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na A,
- 2. uznał za prawidłowe stanowisko A, w którym stwierdziła, że zakresie budowli tj. urządzenia służącego do przesyłu gazów technicznych, wybudowanej przez dzierżawcę na gruntach stanowiących własność lub oddanych w wieczyste użytkowanie A, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na dzierżawcy - B Spółka z o.o. w K..
W uzasadnieniu przypomniał, że strona zwróciła się z wnioskiem o udzielenie indywidualnej, interpretacji przepisów prawa podatkowego, w zakresie stosowania art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Sformułowane do przedstawionego stanu faktycznego zagadnienia dotyczyły ustalenia podmiotu obowiązku podatkowego w zakresie budynków i budowli, które dzierżawca (B sp. z o.o. w K.) wybudował na gruntach stanowiących własność lub będących w użytkowaniu wieczystym A. We wniosku sformułowano następujące pytanie:
- - na kim ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu budynków, budowli i urządzeń budowlanych tj. placów, dróg, ogrodzenia oświetlenia, zbiorników, wagi (służącej do ważenia cystern) oraz instalacji do wytwarzania i przechowywania ciekłych gazów technicznych na potrzeby A oraz innych odbiorców B Sp. z o.o. oraz budowli tj.: rurociągów służących do przesyłu gazów technicznych dostarczanych A do odpowiednich punktów dostaw, w przypadku, gdy obiekty te zostały wybudowane przez dzierżawcę B Sp. z o.o. w K. na gruntach które A posiada w wieczystym użytkowaniu lub jest ich właścicielem.
A stwierdziła, że w zakresie wybudowanych przez B Sp. z o.o. na gruntach dzierżawionych od Wnioskodawcy budynków oraz budowli i urządzeń budowlanych tj. place, drogi, ogrodzenia, oświetlenia, zbiorniki, wagi (służącej do ważenia cystern) oraz instalacji do wytwarzania i przechowywania ciekłych gazów technicznych na potrzeby A oraz innych odbiorców B Sp. z o.o., podatnikiem podatku od nieruchomości jest wieczysty użytkownik lub właściciel tych gruntów czyli A. W zakresie budowli pod postacią urządzenia przesyłowego, tj. rurociągu do przesyłu gazów technicznych, jako podatnika podatku od nieruchomości wnioskodawca uznał dzierżawcę - B Sp. z o.o. w K.. Stanowisko A wynikało z uznania, zgodnie z Kodeksem cywilnym zasady, że obiekty które są trwale związane z gruntem, stanowią części składowe tego gruntu, a zatem stanowią własność właściciela gruntu. Wyjątek od tej zasady stanowią zaś urządzenia do doprowadzania lub odprowadzania pyłów, pary, gazu, energii elektrycznej.
Organ podatkowy, biorąc pod rozwagę przedstawiony przez A stan faktyczny, w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Kodeks cywilny w wydanej w dniu 25 września 2017 r. interpretacji uznał, że podatnikiem podatku od nieruchomości, w zakresie budynków i budowli wybudowanych przez dzierżawce na gruntach własnych Huty oraz będących w jej użytkowaniu wieczystym jest A. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podatkowy, za wnioskodawcą przyznał, że obiekty trwale związane z gruntem stanowią części składowe tego gruntu i dzielą jego los prawny.
Zatem skoro zawarta umowa dzierżawy pomiędzy Wnioskującą a B sp. z o.o. w K. nie przenosi obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości co do gruntu stanowiącego własność lub będącego w wieczystym użytkowaniu A, tym samym nie może przenosić obowiązku podatkowego w zakresie części składowych tego gruntu, czyli budynków i budowli oraz urządzeń budowlanych trwale z nim związanych. Z treści uzasadnienia wydanej w dniu [...] r. interpretacji wynika, że stanowisko organu podatkowego jest zbieżne ze stanowiskiem Wnioskującej, jednak organ podatkowy, po jej wydaniu uznał, że nie w pełni odniósł się do sformułowanych we wniosku A zagadnień. Z zawartych w uzasadnieniu argumentów wywnioskować można, że w zakresie obiektów budowlanych, tj. budynki i budowle trwale związanych z gruntem, podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel bądź użytkownik wieczysty gruntu, zatem w zakresie obiektów nie związanych trwale z gruntem podmiotem podatku od nieruchomości może być dzierżawca.
Organ podatkowy, po wydaniu w dniu [...] r. interpretacji zauważył, że sformułowane w niej rozstrzygnięcie nie pozwala w pełni odpowiedzieć na zadane we wniosku pytania. Treść rozstrzygnięcia została sformułowana nieprecyzyjnie, tak jak wnioskowała o to A. Wskazując na art. 14j w § 2a O.p. oraz art. 14e § 1 pkt 1 oraz § 2 O.p. Prezydent Miasta G., stwierdzając nieprawidłowość wydanej w dniu [...] r. interpretacji indywidualnej dokonał jej zmiany, przy czym zmiana ta polega na doprecyzowaniu sformułowanego uprzednio rozstrzygnięcia, stosownie do treści zapytania wnioskodawcy. W uzasadnieniu dodał, że z treści przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podlegającą opodatkowaniu zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a nie stanowi części składowej gruntu, to właściciel tej budowli jest podatnikiem podatku od nieruchomości.
O ile bowiem część składowa gruntu nie może stanowić odrębnego przedmiotu własności, o tyle obiekt budowlany nie stanowiący jego części składowej, już tak. Takim obiektem, jak wskazuje art. 49 § 1 k.c. jest urządzenie służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne. Analogicznie stwierdzić należało zatem, że obowiązek podatkowy w zakresie budowli stanowiącej urządzenie przesyłowe wzniesione przez dzierżawcę B sp. z o.o. w K. na gruntach, których A jest właścicielem lub wieczystym użytkownikiem, ciąży na dzierżawcy. Nadmienił przy tym organ, że kwalifikacja konkretnego obiektu budowlanego, jako związanego trwale z gruntem lub nie, nie stanowiła przedmiotu wniosku z dnia 28 czerwca 2017 r. o wydanie interpretacji. O ile zatem wnioskodawca posiada wiedzę w tym zakresie pozwalającą na zakwalifikowanie poszczególnych obiektów budowlanych, o tyle można stwierdzić, że w zakresie wskazanych we wniosku budynków i wymienionych z nazwy budowli, trwale związanych z gruntem działek [...], [...] oraz [...] podatnikiem podatku od nieruchomości jest A. Od budowli natomiast, którą stanowi urządzenie służące do przesyłu gazów technicznych dostarczanych A do odpowiednich punktów dostaw, podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel tego obiektu - B sp. z o.o. w K..
Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta G. zmienił wydaną w dniu [...] r. interpretacje indywidulną, stwierdził jak powyżej.
Na powyższą interpretację indywidualną z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła A wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej w całości interpretacji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- - art. 3 ust. 1 u.o.p.i.o.l. poprzez uznanie, iż w zakresie budynków oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wybudowanych przez dzierżawcę, tj. B Sp. z o.o. (dalej: B) na gruntach stanowiących własność lub oddanych w wieczyste użytkowanie skarżącego, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na A, podczas gdy budynki oraz budowle wzniesione przez B są jego własnością i związane są z prowadzoną działalnością oraz wybudowane zostały dla przemijającego użytku, co winno prowadzić do uznania, iż to B pozostaje ich właścicielem, oraz że to na B ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w zakresie tych budynków i budowli;
- - art. 46 § 1, 47 § 1 i 48 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której u.o.p.i.o.l. w zakresie definicji budynku i budowli odnosi się wyłącznie do regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm., dalej: P.b.), a co za tym idzie, zdaniem skarżącego, organ niewłaściwie definiuje pojęcie "trwałego związania z gruntem" na podstawie art. 46 § 1, 47 § 1 i 48 k.c., kiedy to przepisy P.b. nie odwołują się do art. 45, 47 i 191 k.c., a uznanie, iż budynek lub budowla są "trwale związane z gruntem" winno być wyłącznie zależne od struktury technicznej budynku lub budowli i ich przeznaczenia oraz intencji stron w zakresie przeznaczenia tych obiektów i postępowania z nimi po wygaśnięciu celu, dla którego zostały wzniesione;
- - art. 47 § 3 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której budynki oraz budowle wzniesione przez B (jako dzierżawcę) nie są związane trwale z gruntem i wybudowane zostały dla przemijającego użytku, co winno prowadzić do uznania przez organ, iż nie stanowią one części składowej nieruchomości będących własnością lub oddanych w wieczyste użytkowanie A, a więc to B pozostaje ich właścicielem, oraz że to na B winien ciążyć obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w zakresie tych budynków i budowli.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz.1647, ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.).
Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.
Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ wydający interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 O.p.).
Z kolei kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach polega w swojej istocie na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował - mające zastosowanie w przedstawionej przez podatnika sytuacji - przepisy prawa.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Strona w złożonej skardze zarzuciła wydanej interpretacji naruszenie przez organ podatkowy przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, iż w zakresie budynków oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wybudowanych przez dzierżawcę, tj. B Sp. z o.o. (dalej: B) na gruntach stanowiących własność lub oddanych w wieczyste użytkowanie skarżącego, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na A, podczas gdy budynki oraz budowle wzniesione przez B są jego własnością i związane są z prowadzoną działalnością oraz wybudowane zostały dla przemijającego użytku, co winno prowadzić do uznania, iż to B pozostaje ich właścicielem, oraz że to na B ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w zakresie tych budynków i budowli. Stwierdził również, że organ winien uznać, że Instalacja wybudowana przez dzierżawcę jest przeznaczona do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jej trwałości i przeznaczona do demontażu, powołując się przy tym na postanowienia umów zawartych z dzierżawcą Zdaniem skarżącego, w zaistniałym stanie faktycznym, organ nie powinien oceniać pojęcia "trwałego związania z gruntem" na podstawie art. 46 § 1, 47 § 1 i 48 k.c..
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że w przypadku sądowoadministracyjnej kontroli zgodności z prawem interpretacji indywidualnych przedmiot sprawy wyznacza treść wniosku. Wynika to chociażby z art. 14b § 2 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p.
W wydanej w dniu [...] r., a następnie zmienionej w dniu [...] r. interpretacji podatkowej organ podatkowy oparł swoje stanowisko na przedstawionym przez skarżącego stanie faktycznym.
We wniosku o wydane interpretacji skarżący w opisie stanu faktycznego powołując się na przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Kodeks cywilny wskazał, że na gruntach będących jego własnością lub znajdujących się w użytkowaniu wieczystym dzierżawca wybudował obiekty budowlane tj. budynki i budowle, które są trwale związane z gruntem oraz stanowią na podstawie art. 48 k.c., części składowe gruntu. Ponadto wnioskodawca stanął na stanowisku, że czynność prawna polegająca na zawarciu umowy dzierżawy, nie przenosi obowiązku podatkowego z właściciela gruntu lub wieczystego użytkownika na dzierżawcę. Zdaniem wnioskodawcy, w świetle przepisów prawa (art. 3 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 47 w związku z art. 48 k.c.) obowiązek podatkowy w zakresie oddanych dzierżawcy gruntów oraz posadowionych na nich obiektów budowlanych, które są trwale z nim związane istnieje na właścicielu gruntu lub wieczystym użytkowniku.
Skoro skarżący wskazał we wniosku, że na gruntach będących jego własnością lub znajdujących się w użytkowaniu wieczystym dzierżawca wybudował obiekty budowlane, tj. budynki i budowle, które są trwale związane z gruntem oraz stanowią na podstawie art. 48 k.c., części składowe gruntu, powołując się na regulacje Kodeksu cywilnego dotyczące własności, w szczególności na pojęcie "części składowe gruntu", to w tak zakreślonym stanie faktycznym organ udzielił odpowiedzi.
Organ interpretacyjny w przedmiotowym postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu stosowania prawa podatkowego nie miał kompetencji do dokonywania ustaleń w zakresie stanu faktycznego - orzekał w oparciu o przedstawiony we wniosku stan faktyczny, nie podważał go i nie modyfikował.
Podkreślić należy, że specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że organ może poruszać się tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz zajętego stanowiska. Zatem w postępowaniu interpretacyjnym działanie organu zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku, a podany we wniosku stan faktyczny jest dla organu interpretacyjnego wiążący.
Przedmiotu sprawy nie stanowiło rozstrzyganie, które z wybudowanych przez dzierżawcę obiektów stanowią budynki, a które budowle. Z treści sformułowanych we wniosku zagadnień również nie wynikało, aby organ podatkowy miał rozstrzygać o tym, czy obiekty te są trwale związane z gruntem. Te kwestie ocenił sam skarżący, przedstawiając zaistniały stan faktyczny w sposób wyczerpujący, umożliwiający organowi w sposób pewny, bez żadnych uzasadnionych wątpliwości udzielić odpowiedzi w zakresie zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.
Oczywiście zarówno ustawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawa Prawo budowlane nie definiują pojęcia "trwałego związania z gruntem", choć takim pojęciem się posługują. W orzecznictwie prezentowany jest jednak pogląd, w którym wykładnia "trwałego związku z gruntem" wymaga odwołania się do przepisów Kodeksu cywilnego (por. Wyrok WSA z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/GI 380/15; z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Go 15/15), co uczynił sam skarżący w swoim wniosku.
Dlatego też zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.