Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2005 r. oraz w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w tym podatku za marzec 2005 r.
Wyżej wymieniona decyzja, wraz z pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona - jak wynika z pocztowego potwierdzenia odbioru Urzędu Pocztowego w L. - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w dniu 9 maja 2007 r.
Skarżący w dniu 8 czerwca 2007 r. (jak wynika ze stempla pocztowego Urzędu Pocztowego w C.) złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., przesyłając ją na adres Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., zamiast na adres Izby Skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie.
W rozpatrywanej sprawie decyzja będąca przedmiotem skargi doręczona została skutecznie stronie w dniu 9 maja 2007 r. Skarżąca spółka została prawidłowo pouczona przez organ administracji o terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. Trzydziestodniowy termin przewidziany do wniesienia skargi upłynął w dniu 8 czerwca 2007 r. Strona w tym dniu nadała wprawdzie skargę w placówce pocztowej, ale pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji organu II instancji, zaadresowała ją do organu pierwszej instancji (Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej).
Tym samym - pomimo iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej niezwłocznego przekazał skargę wraz z pismem z dnia 15 czerwca 2007 r. Dyrektorowi Izby Skarbowej - do organu II instancji wpłynęła ona po upływie ustawowego terminu, wywołując niekorzystne dla skarżącej skutki procesowe wynikające z uchybienia terminu do dokonania określonej czynności.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę odrzucił.