Uzasadnienie
Skargą z dnia [...] r. "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...] nie uiszczając przy tym wpisu stałego w kwocie 200 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga na interpretację indywidualną Ministra Finansów należy do kategorii skarg, o których mowa w § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, wpis stały w sprawach ze skarg, niewymienionych w ust. 1-5 § 2 tego Rozporządzenia, wynosi 200 zł.
Natomiast według art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Wskazać przy tym trzeba, że na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (sygn. akt SK 11/05), z dniem 17 marca 2006 r. utracił moc obowiązującą przepis § 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego, uiszcza się na wezwanie, w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Treść tego przepisu pozostawała bowiem w sprzeczności z art. 221 p.p.s.a., z którego jednoznacznie wynika, że w sprawach pism wnoszonych do sądu przez adwokatów lub radców prawnych istnieje z mocy samego prawa obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia.
Z akt sprawy wynika, że radca prawny skarżącej nie uiścił przy wniesieniu skargi należnej kwoty wpisu stałego, a tym samym uchybił wymogowi ustanowionemu dla pism wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika,
Wobec niewykonania ciążącego na reprezentującym stronę pełnomocniku obowiązku, Sąd zobowiązany był, zgodnie z powołanym art. 221 p.p.s.a., odrzucić skargę na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Mając powyższe na względzie orzeczono w oparciu o art. 221 p.p.s.a. jak na wstępie.