Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie strona zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że jednorazowa i natychmiastowa zapłata kwoty ustalonego zobowiązania podatkowego ustalonego w zaskarżonej decyzji (w kwocie ponad 40.000,00 zł) i przy uwzględnieniu konieczności zapłaty analogicznej kwoty przez małżonka (z uwagi na wydanie w stosunku do niego analogicznej decyzji w związku z pozostawieniem w ustroju wspólności majątkowej), w okolicznościach wskazujących na naruszenie przepisów prawa w rozstrzygnięciu będącym przedmiotem niniejszego wniosku, przekracza w sposób rażący obecne możliwości finansowe strony skarżącej, co w przypadku podjęcia działań zmierzających do przymusowego wyegzekwowania powyższej kwoty doprowadzi stronę do całkowitej utraty środków finansowych i dalszych negatywnych konsekwencji. Podniesiono nadto, że zarówno dobrowolne wykonanie ciążącego na stronie skarżącej obowiązku jak i ściągnięcie należności ustalonej w przedmiotowej decyzji, jak również decyzji wydanej w stosunku do małżonka strony, w trybie postępowania egzekucyjnej doprowadzi do negatywnych i nieodwracalnych skutków i może doprowadzić stronę i jej rodzinę do pozbawienia środków niezbędnego utrzymania, co uwzględniając wiek małżonków tym bardziej uzasadnia pozytywne rozpatrzenie niniejszego wniosku.
W pismach z dnia 26 października 2012r. oraz z dnia 20 listopada 2012r. strona podtrzymując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, powołała się na dotyczące jej sytuacji majątkowej dane, zawarte we wniosku z dnia 26 października 2012r. o przyznanie jej prawa pomocy. We wniosku tym podano, że pozostający w związku małżeńskim S.A. i W.A. utrzymują się z emerytur w łącznej kwocie 2.665,07 zł, posiadają dwa lokale mieszkalne i garaż.
Prawomocnym obecnie postanowieniem z dnia 30 listopada 2012r. referendarz sądowy w tut. Sądzie odmówił przyznania stronie prawa pomocy, wskazując, iż strona na wezwanie nie przedłożyła dokumentów obrazujących jej rzeczywistą sytuację majątkową, a nadto strona po wniesieniu skargi w dniu 10 września 2012r., a wiec po dacie, w której powinna spodziewać się uiszczenia wpisu od skargi, założyła dwie lokaty łącznie na 1.300,00 zł, zaś wcześniej – jednak już po otrzymaniu decyzji, która stałą się przedmiotem skargi (20 sierpnia 2012r.) założyła lokatę na kwotę 600 zł.
W piśmie z dnia 18 grudnia 2012r. strona podtrzymała wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, wskazując, że organ przystąpił do egzekucji wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania z zaopatrzenia emerytalnego strony, stanowiącego jej jedyne źródło utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawę do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej upsa. Na mocy tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, który jest przedmiotem wniesionej skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych regulacji wynika, że zasadą jest, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Natomiast instytucja "wstrzymania wykonania decyzji" ma charakter szczególny. Postępowanie w sprawie wstrzymania jej wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 upsa wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie, czyli spoczywa na nim ciężar dowodu. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 upsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 upsa. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.
W rozpatrywanej sprawie strona wskazał, że, w jej ocenie, przesłanką uzasadniającą wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest pozbawienie jej (na skutek dobrowolnej lub przymusowej zapłaty zobowiązania) środków niezbędnego utrzymania. Ogólnie powołała się również na wiek zobowiązanych W. i S. A. W ocenie Sądu powołane okoliczności nie stanowią określonej w przepisie przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA w Warszawie II OZ 465/12 z 31.05.2012r. LEX nr 1165459). Strona nie powołała się na takie trwałe zmiany lub trudne do odwrócenia skutki, które w przedmiotowej sprawie ma spowodować wykonanie zaskarżonego orzeczenia.
Wskazać należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutkiem takim może być konieczność utrzymania się do czasu spłaty egzekwowanego zobowiązania za kwotę wolną od egzekucji na mocy ustawy. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym (por. postanowienie NSA w Warszawie II OZ GSK 49/11 z 28.01.2011r. LEX nr 742913). Strona nie przedstawiła we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje poza obniżeniem standardu życia, skutki o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie. Nie wynikają też one z pism oraz materiałów dotyczących wniosku o przyznanie prawa pomocy, na które powołuje się strona. Z postępowania o przyznanie prawa pomocy wynika, iż strona może nie ujawniać wszystkich swoich możliwości finansowych. Takiej ocenie dał też wyraz referendarz w postanowieniu odmawiającym stronie przyznania prawa pomocy.
Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa - Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.