Uzasadnienie
Przedmiotem skargi T. K. (dalej: strona/skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 lipca 2012 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza S. z dnia 27 kwietnia 2012 r. nr [...] pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek skarżącej z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie umorzenia zaległości podatkowej z upomnienia nr 18 z dnia 24 lutego 2012 r.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 22 marca 2012 r. skarżąca zwróciła się do Burmistrza S. z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej z upomnienia nr 18 uzasadniając go kłopotami zdrowotnymi i trudna sytuacją majątkową.
W związku z tym, że podanie strony nie spełniało wymogów określonych w ustawie o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz Ordynacji podatkowej Burmistrz S. wezwaniem z dnia 3 kwietnia 2012r. doręczonym stronie w dniu 10 kwietnia 2012r. wezwał stronę do min.in: pisemnego oświadczenia czy strona wnosi o udzielenie pomocy publicznej w ramach zasady de minimis, dostarczenia wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis jakie otrzymała w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie, dostarczenia informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis, dostarczenia wypełnionego formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis zgodnie z wzorem formularza informacji określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29.03.2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z 2010r. nr 53, poz. 311).
Organ pouczył stronę, że nieuzupełnienie wniosku o udzielenie ulgi o powyższe dowody i oświadczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia na podstawie art.169 ustawy Ordynacja podatkowa. Pouczył również o treści art.37 ust.7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz. U. z 2007r. nr 59, poz. 404 ze zm.).
W zakreślonym terminie tj. do 17 kwietnia 2012r. strona złożyła jedynie oświadczenie o stanie majątkowym oraz wypełniony częściowo formularz: informacje przedstawiane przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Do chwili wydania zaskarżonego postanowienia strona nie dostarczyła organowi podatkowemu oświadczenia czy wnosi o udzielenie pomocy publicznej w ramach zasady de minimis oraz nie przedłożyła wymaganych prawem dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku tj. zaświadczeń o pomocy de minimis jakie otrzymała w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie.
Przedmiotowe wezwanie do złożenia w/w dowodów i oświadczeń doręczono stronie w dniu 10 kwietnia 2012r. Zatem 7 dniowy termin do usunięcia braków formalnych podania strony wskazanych w wezwaniu organu podatkowego upłynął w dniu 17 kwietnia 2012r.
Organ wskazał, że strona wymaganych dokumentów i oświadczeń nie przedłożyła do dnia wydania spornego postanowienia i uznał, że zaszły przesłanki o których mowa w art. 169 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, uzasadniające pozostawienie podania bez rozpatrzenia na podstawie § 4 powyższego przepisu.
Gminny organ podatkowy wyjaśnił, że do przedłożenia powyższych informacji podatnik był zobligowany na podstawie art.37 ust.1 i ust.7 ustawy z dnia 30.04.2004r. o postępowaniu sprawach dotyczących pomocy publicznej. Brak wspomnianych zaświadczeń lub oświadczeń uniemożliwiał prowadzenie postępowania w sprawie przyznania wnioskowanej ulgi. Wynika to bezpośrednio z art.37 ust.7 w/w ustawy. W w/w wezwaniu z dnia 3.04.2012r. pouczono stronę, że nieuzupełnienie wniosku o powyższe dowody i oświadczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia zgodnie z art.169 ustawy Ordynacja podatkowa. Wezwanie doręczono stronie w dniu 10.04.2012r. W zakreślonym terminie tj. 17.04.2012r. strona złożyła jedynie oświadczenie o stanie majątkowym oraz wypełniony częściowo formularz: informacje przedstawiane przy ubieganiu się o pomoc de mini mis. Do chwili wydania zaskarżonego postanowienia strona nie dostarczyła organowi podatkowemu oświadczenia czy wnosi o udzielenie pomocy publicznej w ramach zasady de minimis oraz nie przedłożyła wymaganych prawem dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.
Po rozpatrzeniu zażalenia - w którym strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia uzupełnienia pisma z dnia 17.01.2012r. wysłanego w odpowiedzi na pismo z dnia 3.04.2012r. i zarzuciła, że organ podatkowy nie wezwał jej do uzupełnienia pisma z dnia 17.04.2012r. - organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że zgodnie z art. 169 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa "jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia." Konsekwencję nie zastosowania się przez wnioskodawcę do powyższego wezwania określa § 4 w/w art, zgodnie z którym w takim przypadku organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia. Podkreślił organ, że rozpatrzenie każdego wniosku o udzielenie ulgi podatkowej składanego przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą wymaga wcześniejszego ustalenia, czy ulga taka stanowi pomoc de minimis na podstawie w/w regulacji i czy podmiot ten z takiej pomocy w okresie ostatnich trzech lat korzystał.
Obowiązki podmiotu ubiegającego się o przedmiotową pomoc publiczną określają przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz. U. z 2007r. nr 59, poz. 404 ze zm.). Zgodnie z art. 37 ust.1 tej ustawy, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy:
- - wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;
- - informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.
Zgodnie z art.37 ust.7 w/w ustawy do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust.1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi.
Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz S. wezwał stronę do przedłożenia dokumentów oraz pouczył stronę, że nieuzupełnienie wniosku o udzielenie ulgi i oświadczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia na podstawie art.169 ustawy Ordynacja podatkowa. Pouczył również o treści art.37 ust.7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.
W zakreślonym terminie tj. do 17.04.2012r. strona złożyła jedynie oświadczenie o stanie majątkowym oraz wypełniony częściowo formularz: informacje przedstawiane przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Do chwili wydania zaskarżonego postanowienia strona nie dostarczyła organowi podatkowemu oświadczenia czy wnosi o udzielenie pomocy publicznej w ramach zasady de minimis oraz nie przedłożyła wymaganych prawem dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku tj. zaświadczeń o pomocy de minimis jakie otrzymała w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie.
Stąd też należało uznać, że zaszły przesłanki o których mowa w art. 169 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, uzasadniające pozostawienie podania bez rozpatrzenia na podstawie § 4 powyższego przepisu. Powyższe uprawniało gminny organ podatkowy do wydania zaskarżonego postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku strony.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia, nie sformułowała merytorycznych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie.
Na rozprawie pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając, że organ powinien rozpatrzyć wniosek merytorycznie, a nie pozostawić wniosek z dnia 22 marca 2012 r. bez rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje
Naruszenia wskazanych w niej przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - wnoszący skargę upatruje w błędnym zastosowaniu przez organy podatkowe art. 169 Ordynacji podatkowej. Artykuł ten w § 1 przewiduje, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia, a zgodnie z § 4 tego artykułu organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Wymogami, o których mowa w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, są w szczególności wymagania formalne określone w art. 168 § 2 Ordynacji, stanowiącym, że podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych.
Właśnie na te ostatnie wymogi powoływały się organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie - chodzi o wynikający z przepisów art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), obowiązek przedstawienia przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy:
- 1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;
- 2) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.
W art. 37 ust. 1 wymienionej ustawy mowa jest o obowiązku przedłożenia wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. Należy również zwrócić uwagę na art. 37 ust. 7 omawianej ustawy, który stanowi, że do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 i ust.5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi.
Jak wynika z akt sprawy organ wezwał stronę do pisemnego oświadczenia czy strona wnosi o udzielenie pomocy publicznej w ramach zasady de minimis, dostarczenia wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis jakie otrzymała w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie, dostarczenia informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis, dostarczenia wypełnionego formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis zgodnie z wzorem formularza informacji określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29.03.2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z 2010r. nr 53, poz. 311).
Organ pouczył także stronę, że nieuzupełnienie wniosku o udzielenie ulgi o powyższe dowody i oświadczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia na podstawie art.169 ustawy Ordynacja podatkowa. Pouczył również o treści art.37 ust.7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.
W zakreślonym terminie tj. do 17 kwietnia 2012r. strona złożyła oświadczenie o stanie majątkowym oraz wypełniony częściowo formularz zatytułowany: informacje przedstawiane przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Organ otrzymując na swoje wezwanie od skarżącej wypełniony formularz dotyczący ubiegania się o pomoc de minimis nie powinien mieć wątpliwości o jaką pomoc strona się ubiega. Ponadto skarżąca na stronie 6 formularza wskazała, że 25 listopada 2005 r. otrzymała pomoc de minimis, wskazując tam otrzymaną kwotę 11.500 zł i numer programu pomocowego. Innych informacji dotyczących uzyskania jakiejkolwiek pomocy de minimis nie wskazywała. Skarżąca nie złożyła wprawdzie oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, jednak informacja skarżącej że otrzymała ją jedynie w 2005 r. stanowi prawdopodobieństwo, że nie otrzymała jej we wskazanym w art. 37 ust. 1 powołanej wyżej ustawy okresie.
W ocenie Sądu złożenie przez podatnika, w odpowiedzi na wezwanie organu do podania informacji o przyznanej pomocy lub złożenie oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy, oświadczenia że korzystał z pomocy z podaniem roku i kwoty - nawet jeśli jest to rok wcześniejszy niż wskazany w rubryce - nie pozwala na uznanie, że podanie jest w dalszym ciągu dotknięte brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie sprawie dalszego biegu. Strona podała jaką pomoc otrzymała i kiedy, nie można zatem zrównać jej sytuacji z sytuacją osoby która nie udzieliła żadnych informacji w tym zakresie. Na pytanie sformułowane tak jak w wezwaniu, skarżąca – zdaniem Sądu - udzieliła w istocie odpowiedzi, nawet jeżeli była to odpowiedź nie wprost. Jeżeli organ nadal miał wątpliwości, czy poza wskazaną pomocą otrzymaną, skarżąca otrzymała jeszcze kiedyś inną pomoc, to kwestię tę mógł zbadać w postępowaniu wyjaśniającym, w toku którego organ i tak ma prawo poddać ocenie informacje przedstawione przez podatnika.
Tylko wtedy bowiem można pozostawić wniosek strony bez rozpatrzenia, gdy nie można nadać mu biegu, natomiast gdy w niniejszej sprawie złożone przez stronę oświadczenie oraz przedłożone dokumenty pozwalają go rozpoznać, organ winien go rozpatrzyć merytorycznie.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Przyznał z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu radcy prawnemu wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.