Uzasadnienie
W dniu 3 listopada 2008 r. skarżący wniósł skargę na oznaczoną w sentencji decyzję. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej odrzucenie ze względu na uchybienie terminowi do jej wniesienia. W dniu 22 grudnia 2008 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, że decyzję odebrał w dniu 1 października 2008 r., a nie jak twierdzi organ podatkowy w dniu 30 września 2008r.
W ocenie skarżącego niemożliwe jest aby decyzja wydana w dniu 29 września 2008 r., została doręczona przez pocztę już 30 września 2008 r. i być może na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest błąd w określeniu daty doręczenia. Wskazano ponadto, że jeżeli decyzję faktycznie doręczono w dniu 30 września 2008 r., to skarżący popełnił niezawiniony błąd w mylnym oznaczeniu daty od której rozpoczyna bieg termin do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zagadnienia związane z uchybieniem i przywróceniem terminu zostały uregulowane w art. 85- 89 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zasadą wynikającą z przywołanego art. 85 p.p.s.a. jest bezskuteczność czynności podjętej przez stronę po upływie terminu. Jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.).
Jak wynika z treści powołanych przepisów, strona składając wniosek o przywrócenie terminu powinna uprawdopodobnić, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu we właściwym czasie oraz, że wraz z wnioskiem dopełniła czynności dla której był ustanowiony termin.
W pierwszej kolejności należy zatem rozstrzygnąć kwestię dopełnienia warunków formalnych dopuszczalności wniosku. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt dopełnienia czynności dla której termin był ustanowiony tj. złożenia skargi, ustania przyczyny niedochowania terminu, i kwestii zachowania siedmiodniowego terminu od dnia ustania przeszkody do złożenia takiego wniosku.
Badając kryterium braku winy w uchybieniu terminowi, stwierdzić należy, że okoliczności powołane przez stronę skarżącą we wniosku nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminowi.
O braku zawinienia strony w uchybieniu terminu można mówić wyłącznie wówczas, gdy skarżący przekracza termin, pomimo dochowania należytej staranności w dbałości o własne sprawy i przy użyciu największego wysiłku. Zaznaczyć przy tym trzeba, że należytą staranność rozumie się jako przedsiębranie wszystkich niezbędnych sił i środków do obrony procesowej (vide postanowienie NSA z dnia 2. 10.2002 r. sygn. akt V SA 793/03 Mon. Praw. 2002/23/1059). Jeżeli nadto strona jest przedsiębiorcą, obrona ta musi być wykonywana z dozą profesjonalizmu przynależnego każdemu prowadzącemu działalność gospodarczą.
Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że skarżący zdaje sobie sprawę, iż skarżona decyzja została doręczona w dniu 30 września 2008 r., skoro sformułował wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, albowiem licząc od tej daty, termin do wniesienia skargi (art. 53 § 1 p.p.s.a.) upływał w dniu 30.10.2008 r., podczas gdy skargę nadano listem poleconym w dniu następnym (31.10.2008 r.). W tym stanie rzeczy należało ocenić, czy uchybienie nastąpiło bez winy skarżącego w wyżej podanym znaczeniu. W ocenie Sądu mylnie zanotowana data odbioru decyzji nie oznacza braku winy w uchybieniu terminu, skoro odnosi się do staranności działania strony, nie zaś obiektywnych, zewnętrznych przeszkód uniemożliwiających wymagane prawem zachowanie.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie wyżej powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.