Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 22 maja 2007 r. Nr [---], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek. Jednocześnie w sentencji wyroku błędnie oznaczono numer zaskarżonej decyzji, podając nr "[----]" zamiast "[----]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) – dalej: p.s.a., Sąd jest władny z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Sprostowanie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§2).
W orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki – a więc, gdy jest to np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska. W doktrynie wskazuje się, że niedokładność lub oczywista omyłka może dotyczyć m.in. oznaczenia stron lub uczestników postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu, nazwy organu lub też wadliwej nazwy orzeczenia. Sprostowanie nie może natomiast prowadzić do zmiany zawartego w orzeczeniu rozstrzygnięcia. (T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s.487)
W przedmiotowej sprawie opisana nieścisłość w określeniu numeru zaskarżonej decyzji nosi właśnie cechy oczywistej omyłki, natychmiast poznawalnej. Wypada zaznaczyć, że prawidłowe określenie przedmiotu i daty wydania zaskarżonej decyzji, odpowiedź Dyrektora Izby Skarbowej we W. na skargę oraz akta administracyjne, pozwalały na jednoznaczne zidentyfikowanie uchylonej decyzji organu I instancji.
Uwzględniając powyższe na podstawie art. 156 p.s.a. orzeczono, jak na wstępie.