Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2011 r., referendarz sądowy przyznał skarżącemu M. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Pełnomocnikiem z urzędu został wyznaczony – przez Okręgową Radę Adwokacką we W. – adwokat M. B. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu (skarga została wniesiona osobiście przez stronę, co nastąpiło jeszcze przed przyznaniem jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie), jak również, przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zainicjowała skarga kasacyjna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2011 r. (sygn. akt I SA/Wr 1319/11), którą sporządził – w imieniu strony – wyznaczony z urzędu pełnomocnik. W punkcie drugim sformułowanego żądania skargi kasacyjnej pełnomocnik ten, wskazując na art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawarł wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia według norm przepisanych. Tak sformułowany wniosek nie zawierał oświadczenia, że należne mu opłaty nie zostały wypłacone w całości lub części.
Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy odmówił zasądzenia pełnomocnikowi kosztów za udzieloną pomoc prawną z urzędu wskazując w uzasadnieniu, że złożony w skardze kasacyjnej wniosek w przedmiocie kosztów nie zawierał oświadczenia tego pełnomocnika, że koszty te nie zostały mu w całości lub części zapłacone.
W sprzeciwie od tego postanowienia, złożonym z zachowaniem ustawowego terminu, pełnomocnik wniósł o przyznanie mu kosztów zastępstwa prawnego wykonywanego na zasadzie prawa pomocy i oświadczył, że wnioskowane koszty nie zostały mu wypłacone w całości lub w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 260 ustawy z dnia 30 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, postanowienie przeciwko któremu wniesiono sprzeciw traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu, przez Sąd.
Kwestia, którą rozstrzygał referendarz sądowy dotyczyła odmowy przyznania pełnomocnikowi z urzędu (adwokatowi) kosztów z tytułu świadczonej na rzecz skarżącego pomocy prawnej, o co pełnomocnik wnioskował w skardze kasacyjnej.
Sprzeciw pełnomocnika, wywiedziony od tego postanowienia, został wniesiony z dochowaniem ustawowego terminu, a zatem skutecznie w rozumieniu dyspozycji art. 260 p.p.s.a.
W myśl art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku pełnomocnika wykonującego zawód adwokata, zasady te zostały uregulowane w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie zaś do treści § 20 tego rozporządzenia, wniosek adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wprawdzie, we wniosku o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej, zawartym w skardze kasacyjnej pełnomocnik nie zawarł oświadczenia o jakim mowa w treści § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości o opłatach za czynności adwokackie, niemniej, takie oświadczenie złożył na etapie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 b) w/w rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej pełnomocnikowi przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 § 18 rozporządzenia. W stanie faktycznym, znalazł zastosowanie przepis § 18 ust. 1 pkt 1 a) który stanowi, że w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę minimalną oblicza się na podstawie § 6. Przepis ten różnicuje stawki wynagrodzenia pełnomocnika w zależności od wartości przedmiotu sporu. Skoro zatem, przedmiotem zaskarżenia w sprawie stanowiła należność pieniężna w kwocie 13.446 zł, zastosowanie znalazł § 6 pkt 5) rozporządzenia, przewidujący wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2.400 zł. Jednocześnie, zgodnie z powołanym wcześniej § 18 ust. 1 pkt 2 b) rozporządzenia, pełnomocnikowi należało się wynagrodzenie w wysokości 50% tej kwoty, tj. w wysokości 1200 zł. Wynagrodzenie to podlegało jednocześnie podwyższeniu o kwotę 276 zł, stanowiącą wartość podatku VAT (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
Mając na uwadze zatem, że wyznaczony pełnomocnik podjął w sprawie czynności wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz złożył wymagane przepisami prawa oświadczenie, że należne mu z tego tytułu wynagrodzenie nie zostało zapłacone w całości, ani w części Sąd postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 2 b) w zw. z § 6 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, o czym, na podstawie art. 250 i art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.