Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że od 5 października 2015 r. przebywa w szpitalu. Z uwagi na niskie dochody nie jest w stanie pokryć ww. kosztów.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątku wszystkie rubryki zostały zakreślone. Wnioskodawca oświadczył, że dochody uzyskuje ze stosunku pracy w kwocie 1.270 zł netto, a obecnie zasiłek chorobowy wynoszący 75% te kwoty, to jest 952,50 zł. Od tej kwoty dokonywane są potrącenia komornicze po 600 zł. Miesięczne wydatki to czynsz 150 zł, energia 20 zł, gaz 10 zł i woda 32,50 zł.
Z dokumentów przedłożonych na wezwanie wynika, że w 2014 r. wnioskodawca uzyskał ze stosunku pracy i z innych źródeł łączny przychód w wysokości 16.852,90 zł, w 2015 r. przychód ze stosunku pracy wyniósł 17.507,85 zł. Z wydruku rachunku bankowego wynika, że wnioskodawcy zostało wypłacone wynagrodzenie za marzec 2016 r. w kwocie 1.350 zł, a za luty wyniosło ono 524,19 zł.
W ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek jest zasadny.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W takiej sytuacji z pewnością znajduje się skarżący, który przez długi czas otrzymywał tylko niski zasiłek chorobowy, zaś pensja w wysokości 1.350 zł z pewnością nie pozwala na poczynienie dodatkowych oszczędności. W poprzednich latach dochody wnioskodawcy były także niskie, co uzasadniania przypuszczenie, że nie ma on dodatkowych oszczędności.
Skarżący nie posiada też majątku, z którego mógłby pozyskać dodatkowe środki finansowe, ani rodziny, która mogłaby go wesprzeć.
W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako uzasadniony i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.