Uzasadnienie
W piśmie sporządzonym 30 kwietnia 2003 r., a nadanym w Urzędzie Pocztowym w G. Ś. w dniu 8 maja 2003 r. na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu (co potwierdza stempel pocztowy z datą odciśniętą na kopercie), R. K. zawarł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] (Nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] (Nr [...]), uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne Nr [...] z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2).
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "upsa").
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Skarga R. K. podlega odrzuceniu, gdyż wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu.
Według obowiązującego w dacie złożenia skargi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), skargę należało wnieść bezpośrednio do Sądu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w innych przypadkach w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu aktu lub innej czynności organu uzasadniającej wniesienie skargi. Podobne uregulowanie zawarto w art. 53 § 1 upsa, stanowiąc, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W rozpoznawanej sprawie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego została nadana przez stronę w Urzędzie Pocztowym w G. Ś. w dniu 8 maja 2003 r., co potwierdza stempel pocztowy z taką właśnie datą odciśniętą na kopercie. Z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wynika z kolei, że kwestionowaną decyzję 2
Sygnatura akt 3 I SA/Wr 1320/03 doręczono prawidłowo (z właściwym pouczeniem o środkach prawnych i terminie) stronie skarżącej w dniu 1 kwietnia 2003 r., co odzwierciedla data figurująca na potwierdzeniu odbioru obok podpisu odbiorcy. Fakt ten wskazuje, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 2 maja 2003 r. (piątek, który nie był dniem wolnym od pracy w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy - Dz. U. Nr 4, poz. 28 z późn. zm.), gdyż ostatni dzień terminu przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy (1 maja). Zestawienie tej daty z dniem nadania skargi przez stronę (8 maja 2003 r.) wskazuje niedwuznacznie na sześciodniowe przekroczenie terminu do skutecznego dokonania tej czynności proceduralnej.
Zauważyć przy tym należy, że strona skarżąca błędnie twierdzi w skardze, że kwestionowaną decyzję doręczono jej w dniu 2 kwietnia 2003 r. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia w sprawie, albowiem gdyby nawet przyjąć sugerowaną przez skarżącego datę doręczenia mu decyzji Dyrektora Izby Celnej we W., to i tak termin złożenia skargi nie zostałby zachowany. Podobnie rzecz by się miała w wypadku przesunięcia upływu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi na dzień 5 maja 2003 r. (poniedziałek), skoro skargę nadano w Urzędzie Pocztowym również po tym dniu (8 maja 2003 r.).
W konsekwencji - stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 2 upsa - skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia należało odrzucić.