Uzasadnienie
A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa (dalej zwana: Spółką) z siedzibą we W., wniosła w dniu 14 marca 2016 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów, wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie uznania czynności wniesienia do Spółki aportu za odpłatną dostawę towarów opodatkowaną 23% stawką podatku VAT oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktury wystawionej przez udziałowca z tytułu dokonania wkładu niepieniężnego i terminu powstania tego prawa.
W przedmiotowym wniosku Spółka wskazała, iż inna Spółka kapitałowa, będąca jednym z udziałowców Spółki (dalej zwana: Spółką kapitałową) wniosła do niej w formie wkładu niepieniężnego działki gruntu:
- 1) które na moment aportu były objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których Spółce kapitałowej przysługuje prawo własności;
- 2) względem której nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do której Spółce kapitałowej przysługuje prawo użytkowania wieczystego, (dalej łącznie jako: "Grunty zabudowane").
Na Gruntach zabudowanych (a zatem zarówno na Działkach będących własnością Spółki Kapitałowej, jak i na Działce będącej w użytkowaniu wieczystym) Spółka Kapitałowa wzniosła obiekty wykorzystywane w swojej działalności, które także były przedmiotem aportu, tj.:
- • budynki (np. budynek magazynowy, hala namiotowa), a także
- • inne obiekty (np. ogrodzenie, parking, ciepłociąg) (dalej łącznie jako: "Aktywa").
Transakcja nabycia Działki będącej w użytkowaniu wieczystym miała miejsce w roku 1994 i podlegała opodatkowaniu VAT. Zabudowanie zostało ujawnione w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych jako środek trwały Spółki kapitałowej. W odniesieniu do ogrodzenia, Spółka kapitałowa dokonała jego fizycznej likwidacji w latach ubiegłych.
Spółka Kapitałowa dokonała obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych dotyczących wytworzenia Aktywów oraz od wydatków na nabycie Zabudowania. Ponadto, w trakcie użytkowania niektórych/wszystkich Aktywów, Spółka kapitałowa ponosiła nakłady związane z ich remontem oraz/lub ulepszeniem. Ponoszone wydatki dotyczące ulepszenia poszczególnych Aktywów nie przekroczyły w ostatnich 5 latach 30% ich wartości początkowej. Również w zakresie Zabudowania, w ciągu ostatnich 5 lat, Spółka kapitałowa nie ponosiła nakładów na ich ulepszenie, które przekroczyłyby 30% ich wartości początkowej.
Ani Grunty zabudowane, ani Aktywa czy Zabudowanie nie były przez Spółkę kapitałową udostępniane na rzecz innych podmiotów, w szczególności w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu VAT (umowa najmu, umowa dzierżawy).
W zamian za wkład niepieniężny Spółka wyemitowała udziały o określonej wartości nominalnej. Spółka kapitałowa była podmiotem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny w chwili dokonania przedmiotowej transakcji wkładu niepieniężnego.
W związku z powyższym opisem Spółka zadała następujące pytania:
- 1. Czy aport Aktywów i Zabudowania (wraz z Gruntami zabudowanymi) stanowi odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 z późn. zm., dalej: ustawa o VAT), opodatkowaną 23% stawką VAT ?
- 2. Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 jest twierdząca, czy Spółka jest uprawniona do odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktury wystawionej przez Spółkę kapitałową z tytułu dokonania wkładu niepieniężnego w postaci Aktywów i Zabudowania (wraz z Gruntami zabudowanymi) na warunkach opisanych w powyższym stanie faktycznym ?
- 3. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2 będzie twierdząca, kiedy po stronie Spółki powstało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem Aktywów i Zabudowania (wraz z Gruntami zabudowanymi) w ramach aportu ?
Zdaniem Spółki, wniesienie przez Spółkę kapitałową Aktywów i Zabudowania (wraz z Gruntami zabudowanymi) do Spółki w drodze wkładu niepieniężnego w zamian za udziały w kapitale zakładowym Wnioskodawcy stanowiło odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
W konsekwencji, aport Aktywów i/lub Zabudowania (wraz z Gruntami zabudowanymi) stanowi dostawę towarów opodatkowaną 23% stawką VAT.
Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze z tytułu wkładu niepieniężnego do Spółki przez Spółkę kapitałową na warunkach wskazanych w opisie stanu faktycznego.
Prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia Aktywów i/lub Zabudowania (wraz z Gruntami zabudowanymi) w drodze aportu powstało w dacie podpisania aktu notarialnego, jednak nie wcześniej niż w dacie otrzymania faktury od Spółki kapitałowej.
W wydanej w dniu 22 czerwca 2016 r. interpretacji indywidualnej, znak [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał stanowisko Spółki za prawidłowe.
W wydanej interpretacji stwierdzono, że aport budynków i budowli posadowionych na przedmiotowych działkach stanowi odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaną 23% stawką VAT.
W konsekwencji, mając na uwadze art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT Spółka jest uprawniona do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej przez Spółkę kapitałową z tytułu dokonania wkładu niepieniężnego w postaci składników majątkowych.
Wobec powyższego, prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z dokonaną na rzecz Spółki transakcją powstało za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy (podpisano akt notarialny), ale nie wcześniej niż za okres, w którym otrzymano faktury dokumentujące omawianą dostawę towarów lub za dwa następne okresy rozliczeniowe.
Jednocześnie organ uznał, iż w przedstawionym stanie faktycznym dostawa Aktywów wraz z Gruntami zabudowanymi, na których posadowione są Aktywa podlega zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
Organ wskazał, iż należy dokonać wykładni prounijnej art. 2 pkt 14 lit. a) ustawy o VAT uznając, że pod pojęciem pierwszego zasiedlenia - rozumie się użytkowanie przez pierwszego nabywcę lub użytkownika budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu.
Organ uznał, analizując stan faktyczny przedstawiony we wniosku, iż w stosunku do Zabudowań tj. baraku murowanego pierwsze zasiedlenie miało miejsce najpóźniej w momencie jego dostawy (w 1994 r.) na rzecz Spółki Kapitałowej, która była transakcją opodatkowaną VAT. Natomiast odnośnie Aktywów do pierwszego zasiedlenia budynku, budowli dochodzi w chwili, gdy po wybudowaniu obiekt ten jest oddany do użytkowania (dojdzie do jego zajęcia). W okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w stosunku do wszystkich budynków i budowli, nazywanych przez Spółkę "Aktywa", miało miejsce ich zajęcie (używanie) i od dnia ich zajęcia (używania) upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
Zatem – w ocenie organu - w stosunku do wszystkich budynków i budowli objętych wnioskiem - Zabudowań i Aktywów, miało miejsce pierwsze zasiedlenie i od pierwszego zasiedlenia do dnia wniesienia ich aportem upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
W dniu 11 lipca 2016 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej w P. w wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie.
W skardze z 15 września 2016 r. Spółka zaskarżyła wydaną w dniu 22 czerwca 2016 r. interpretację indywidualną zarzucając jej:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) poprzez wydanie na wniosek Spółki pisemnej interpretacji prawa podatkowego w innej sprawie niż indywidualna sprawa spółki, tj. wydanie Interpretacji w odniesieniu do stanu faktycznego innego niż wskazany przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji,
- 2) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT prowadzącą do uznania, iż w przedstawionym stanie faktycznym dostawa Aktywów wraz z Gruntami zabudowanymi, na których posadowione są Aktywa podlega zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o:
- 1) uchylenie przedmiotowej interpretacji przepisów prawa podatkowego w związku ze wskazanym powyżej naruszeniem przepisów prawa;
- 2) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko.
Na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. pełnomocnicy stron nie złożyli wniosków o zawieszenie postepowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten przewiduje więc możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania przez Sąd, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed organem administracji publicznej lub przed organem wymiaru sprawiedliwości. Pojęcie zawarte w tym artykule "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", jest rozumiane w praktyce orzeczniczej szeroko. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występującej w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały czy wyroku TK lub TSUE.
Ten kierunek rozumienia przepisu jest zgodny z poglądami doktryny i praktyką orzeczniczą, w oparciu o wykładnię celowościową, która w tym wypadku odpowiada istocie prawa administracyjnego, jakim jest jednolitość orzecznictwa administracyjnego.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie toczące się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zainicjowane pytaniem prejudycjalnym zadanym przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia z 23 lutego 2016 r. o sygn. akt I FSK 1573/14. Zgodnie z treścią pytania powstała wątpliwość: "Czy art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE 2006r. Nr L 347, s.
1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się krajowemu uregulowaniu [art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "u.p.t.u.")], zgodnie z którym zwolniona od VAT jest dostawa budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata w zakresie, w jakim art. 2 pkt 14 u.p.t.u. definiuje, że pierwszym zasiedleniem jest oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej".
Nie budzi więc wątpliwości, że w następstwie rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ww. pytania zostanie rozstrzygnięta kwestia prawna, która ma kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy.
Sąd doszedł więc do wniosku, że konieczne jest zawieszenie postępowania sądowego w tej sprawie - pytania prejudycjalne są bowiem środkiem służącym zapewnieniu jednolitości (spójności) stosowania prawa unijnego w zakresie tych przepisów krajowych, które podlegają procesowi harmonizacji (por. wyrok TS UE z dnia 22 lutego 1990 w sprawie C-221/88, Zb. Orz.1990,s.l-495). Takimi przepisami jest polska ustawa o VAT.
Oczekiwanie przez inne sądy krajowe na rozstrzygnięcie TSUE w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez jeden z sądów krajowych w sprawie istotnej w konkretnym sporze, stanowi realizację zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust.3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE C 83 z 30 marca 2010 r., s.13).
W związku z powyższym oraz wobec braku zgodnego wniosku stron, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało postanowić o zawieszeniu postępowania z urzędu.