Uzasadnienie
Z. Z. (dalej jako wnioskodawca) wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W uzasadnieniu wniosku podał, że pozostaje bez pracy i prawa do zasiłku. Korzysta z zasiłku z ośrodka pomocy społecznej.
Dalej wskazał, że jest przewlekle chory: po usunięciu nowotworu złośliwego, operacji [...].
Podniósł, że wobec tego jego sytuacja finansowa nie pozwala uiścić wpisu od skargi na zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., bez uszczerbku dla bytu całej rodziny.
Wyjaśnił również, że ubiega się o przyznanie pełnomocnika z urzędu, bowiem jego sprawa jest skomplikowana, a on sam nie dysponuje odpowiednią wiedzą do jej prowadzenia.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że prowadzi gospodarstwo domowe z żoną (mają dwóch pełnoletnich synów).
Posiada 1/6 udziału w mieszkaniu o powierzchni około 46 m2 oraz nieruchomość gruntową o powierzchni 3.500 m2, zajętą przez komornika.
Wskazał, że jego rachunek bankowy i samochód (11 letni) został zajęty przez komornika.
Wskazał również, że wraz z żoną osiąga miesięcznie dochód w kwocie 1.932 zł (520 zł świadczenia z opieki społecznej oraz 1.412 zł emerytury żony). Za do miesięcznych wydatków zaliczył: czynsz – 350 zł, energia – 200 zł, koszty leczenia w zależności od możliwości wynikających z kosztów utrzymania.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego o złożenie oświadczenia w przedmiocie ustanowienia: radcy prawnego, adwokata, lub doradcy podatkowego oraz o przedłożenie dokumentów pokazujących jego sytuację materialną, wnioskodawca wyjaśnił, że wybór rodzaju pełnomocnika pozostawia do uznania Sądu (nie chciał jednak ustanowienia doradcy podatkowego).
Uzupełniająco podał, że na koszty miesięczne utrzymania składają się: czynsz – 402,36 zł, media - 361,98 zł (łącznie), telefony 190,20 zł, natomiast wydatki na żywność, leki, ubrania czy środki czystości zależą od wysokości posiadanych środków; z niektórych z nich małżonkowie zmuszeni są zrezygnować.
Wskazał także, że jeden z synów uczy się i nie pracuje.
Podniósł końcowo, że samo wysłanie dokumentów do Sądu stanowi dla rodziny spory wydatek.
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy.
Od tego rozstrzygnięcia wpłynął sprzeciw.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie ustalono, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 października 2012 r. w wysokości 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze - dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym lub częściowym. Paragraf 2 art. 245 p.p.s.a. stanowi, że zakres całkowity prawa pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego).
Natomiast w myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie fizycznej tylko wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Innymi słowy, obowiązek udowodnienia zaistnienia przesłanek do otrzymania prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy.
Jako, że oświadczenie wnioskodawcy o wysokości osiąganych przez jego rodzinę dochodów i wydatków nie budzi zasadniczych wątpliwości Sądu, uznać należało, że wykazał on przesłankę, o której mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, zapłata nawet 100 zł z tytułu wpisu od skargi wpłynie znacząco na możliwości utrzymania całej rodziny, której dochód nie przekracza 900 zł na osobę.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.