Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 września 2015 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika M. J. został wyznaczony r. pr. T. S., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem.
Następnie przedłożona została opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz kopia pisma potwierdzająca przekazanie opinii również skarżącemu.
Do akt sprawy pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie w niniejszej sprawie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności powołać należy przepis przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.). Na podstawie § 23, rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia i zakończyło się wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie skarżącego przed tutejszym Sądem określają dotychczasowe przepisy.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,
- c) w innej sprawie - 240 zł.
W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot sprawy, stawkę minimalną określa § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł.
Jeśli chodzi o wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, to zastosować należało już przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b/, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu działającemu przed sądem pierwszej instancji instancji przysługuje 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1. Opłata maksymalna wynosi w przedmiotowej sprawie 480 zł na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/.
W związku z powyższym wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za dokonane czynności w niniejszej sprawie w łącznej wysokości 480 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 110,40 zł, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r.
Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.