Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że otrzymuje emeryturę w wysokości około 2.100 zł, przy czym z powodu zajęcia komorniczego pozostaje mu tylko 1.300 zł. Posiada nieruchomość rolną oraz inne nieruchomości, których jednak nie jest w stanie sprzedać celem pokrycia kosztów niniejszego postępowania. Na leki wydaje około 300 zł miesięcznie, na media 700 zł, a w utrzymaniu pomaga mu syn. Obecnie wnioskodawca mieszka u siostry.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach rubryka dotycząca stanu rodzinnego została zakreślona. Wnioskodawca posiada nieruchomość rolną o powierzchni 3 ha i inne nieruchomości o powierzchni 40 ha. Poza tym nie ma żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.
Ponadto pełnomocnik działający w imieniu skarżącego oświadczył, że wnioskodawca nie posiada informacji o wysokości dochodów uzyskiwanych przez siostrę, u której mieszka. Utrzymuje się tylko z emerytury i pomocy syna, który co miesiąc przekazuje mu kilkaset złotych, w zależności pod potrzeb skarżącego i możliwości finansowych syna. Oświadczono też, że wnioskodawca nie posiada rachunku bankowego (emeryturę otrzymuje przekazem pocztowym) ani samochodów.
Pełnomocnik oświadczyła, że zastępuje skarżącego w niniejszej sprawie pro bono.
Załączone zostały kopie: PIT-40A za 2016 r. z wykazanym przychodem ze świadczenia emerytalnego w wysokości 28.410,30 zł, zawiadomienia z 24 października 2016 r. o wszczęciu postępowania egzekucyjnego należności głównej w wysokości 123.264,37 zł, przekazu pocztowego emerytury w kwocie netto 1.368,07 zł, informacji ZUS o waloryzacji emerytury wynoszącej do wypłaty obecnie 1.372,07 zł, a także karty informacyjnej z 2012 r. o stanie zdrowia wnioskodawcy ([...]).
Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że wpis od skargi został wyznaczony na kwotę 2.000 zł.
W ocenie referendarza sądowego, wniosku nie można było uznać za uzasadniony.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przede wszystkim wskazać trzeba, że obowiązkiem ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy jest podanie dokładnych danych co do jego stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego, co wyraźnie wynika z treści art. 252 § 1 p.p.s.a. Zatem udostępnione dane nie mogą się ograniczać do takich, które potwierdzałyby tezę braku środków na pokrycie kosztów sądowych. Pamiętać należy, że informacje złożone na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy są składane wraz z oświadczeniem o świadomości odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Celem instytucji prawa pomocy jest bowiem wsparcie osób, które rzeczywiście, w obiektywnie postrzeganych okolicznościach nie mają środków pieniężnych i nie są w stanie ich zgromadzić bez uszczerbku dla ich podstawowych potrzeb socjalnych.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowego wniosku wskazać trzeba, iż udostępnione przez wnioskodawcę dane w pełni uzasadniałyby jego żądanie zwolnienia od kosztów sądowych. Niemniej jednak wnioskodawca nie podał wszystkich danych, które kształtują jego sytuację majątkową. Mianowicie, zgodnie z ogólnodostępnymi danymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, aktualnymi na dzień rozpoznania przedmiotowego wniosku, skarżący jest wspólnikiem "A" spółki z o.o. z 204 udziałami o wartości 20.400 zł. Tymczasem we wniosku o przyznanie prawa pomocy, rubryka dotycząca posiadanych papierów wartościowych i innych praw majątkowych, np. udziałów, polis inwestycyjnych, itp., została zakreślona.
Powyższe świadczy nie tylko o tym, iż dane zostały udostępnione przez wnioskodawcę w sposób wybiórczy, ale także rzutuje na wiarygodność co do pozostałych oświadczeń wskazujących na brak środków pieniężnych.
Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.