Uzasadnienie
Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję, strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Strona wyjaśniła, że jako agencja wykonawcza wydatkuje środki publiczne na podstawie corocznego planu finansowego. Dyscyplina finansów publicznych nie pozwala na przesuwanie wydatków pomiędzy poszczególnymi pozycjami. Oprócz tego zmiana planu nie może powodować zwiększenia zobowiązania agencji. Podniosła, że w sprawie doszło do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego hipoteką przymusową. Z tego względu wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części, tj. co do kwoty 616.693 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, strona nie wykazała, aby istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Trzeba bowiem zaznaczyć, że przesłanką wstrzymania wykonania nie jest skuteczność lub bezskuteczność egzekucji, lecz nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą agencją, że wstrzymanie wykonanie aktu winno nastąpić z uwagi na brak możliwości zwiększenia zobowiązań w planie finansowym agencji wykonawczej. Zwłaszcza, że we wniosku strona nie sprecyzowała, w czym dokładnie upatruje domniemanej szkody.
Dodatkowo należy zauważyć, że do wniosku strona nie dołączyła żadnej dokumentacji, która obrazowałaby jej sytuację finansową. Z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) wynika natomiast, że podstawą gospodarki finansowej agencji wykonawczej jest roczny plan finansowy, obejmujący: 1) przychody z prowadzonej działalności;
- 2) dotacje z budżetu państwa;
- 3) zestawienie kosztów;
- 4) wynik finansowy;
- 5) środki na wydatki majątkowe;
- 6) środki przyznane innym podmiotom;
- 7) stan należności i zobowiązań na początek i koniec roku;
- 8) stan środków pieniężnych na początek i koniec roku. Artykuł 22 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stanowi zaś, że agencja wykonawcza jest obowiązana corocznie wpłacać do budżetu państwa, na rachunek bieżący dochodów państwowej jednostki budżetowej obsługującej ministra sprawującego nadzór nad tą agencją, nadwyżkę środków finansowych ustaloną na koniec roku, pozostającą po uregulowaniu zobowiązań podatkowych. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że agencja może uzyskać nieplanowaną nadwyżkę finansową. Nadwyżka ta niewątpliwie może zostać przeznaczona na spłatę dodatkowych zobowiązań podatkowych. W takim przypadku nie dojdzie do pogorszenia planowanego wyniku finansowego agencji.
Sąd pragnie także zauważyć, że w sprawie nie istnieje ryzyko likwidacji agencji. Zgodnie z art. 18 ustawy o finansach publicznych agencja wykonawcza jest państwową osobą prawną tworzoną na podstawie odrębnej ustawy w celu realizacji zadań państwa. Przymusowe wykonanie obowiązku pieniężnego nie zakończy zatem działalności strony, jedynie może czasowo ją utrudnić. Oprócz tego należy wskazać, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że ryzyko wyegzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż z natury rzeczy skutki wykonania takiego obowiązku są odwracalne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.