Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 października 2016 r. B.K. oraz D.K. (zwani dalej stronami lub skarżącymi) wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...], nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.
Jednocześnie skarżący wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżących cofnął skargę wniesioną w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.
W myśl art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W świetle powyższej regulacji, cofnięcie skargi stanowiło wystarczającą przesłankę do uznania, że strony nie są zainteresowane zakończeniem postępowania w sprawie przyznania im prawa pomocy. W związku z tym należało stwierdzić, że rozpatrzenie wniosku w takiej sytuacji okazało się zbędne i nie ma już potrzeby podejmowania dalszych czynności procesowych w tym kierunku, tak w zakresie rozpoznania, jak i pozostawienia bez rozpoznania żądania przyznania prawa pomocy.
Stąd też działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 4 p.p.s.a., postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy należało umorzyć, o czym orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia.