Uzasadnienie
W sprawie, po podwójnym awizowaniu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, wezwanie uznano za skutecznie doręczone, a skarga została odrzucona z powodu jej nieopłacenia.
Pismem z 25 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł o przywrócenie mu terminu do opłacenia skargi podnosząc, że nie odebrał wezwania z powodu wyjazdu. Po powrocie skarżący nie miał możliwości ustalić, jakiego rodzaju korespondencja została zwrócona i do jakiego organu. O treści nieodebranej korespondencji dowiedział się dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W sprawie, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu stosownie do ww. art. 87 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, co do zasady kilkutygodniowe przebywanie poza miejscem zamieszkania osoby fizycznej niereprezentowanej przez pełnomocnika, może zostać uznane za okoliczność usprawiedliwiającą nieodebranie korespondencji sądowej i tym samym usprawiedliwiającą spóźnione zastosowanie się do zawierającego ją wezwania.
W sprawie, twierdzenia skarżącego są jednak wyłącznie deklaratywne. Nie zostały bowiem poparte jakimkolwiek dokumentem, który mógłby wskazywać na ich prawdziwość. W orzecznictwie przyjmuje się, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ten pogląd podziela, że ustawowy wymóg uprawdopodobnienia z art. 87 § 2 p.p.s.a. nie oznacza, że samo oświadczenie wnioskodawcy jest wystarczające dla spełnienia ww. przesłanki (por. np. postanowienie NSA z 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II GZ 13/15, LEX nr 1640543; postanowienie NSA z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III FZ 721/21, niepublikowane). Inna wykładnia (tj. ściśle językowa) powodowałaby, że przywrócenie terminu uzależnione byłoby od określonego sformułowania pisma, a nie od zaistnienia okoliczności obiektywnych, uniemożliwiających stronie dokonania czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez winy strony.
W ocenie Sądu, cel przepisów o przywróceniu terminu (przywrócenie terminu w razie zaistnienia okoliczności obiektywnych) może zostać zrealizowany wyłącznie przy zastosowaniu wykładni, zgodnie z którą twierdzenia wniosku o przywrócenie terminu zasadniczo powinny być uprawdopodobnione dokumentami, względnie powołaniem się na okoliczności znane powszechnie.
W sprawie, wniosek skarżącego w zakresie uprawdopodobnienia braku winy ograniczał się do twierdzenia o wyjeździe (oraz solennych zapewnień o zainteresowaniu wszczętym przez siebie procesem). Twierdzenie wniosku nie zostało poparte żadnymi dokumentami i wyjaśnieniami. Zaniechanie to wyklucza uznanie, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.