Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 listopada 2013 r. oddalił wyrokiem (sygn. akt I SA/Wr 1375/13) skargę P. M. (dalej skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r.
Jak wynika z protokołu wskazanej wyżej rozprawy skarżący nie był obecny pomimo prawidłowego zawiadomienia o jej terminie.
W dniu 18 grudnia 2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wskazanego wyżej wyroku.
W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 07 września 2013 r. uległ wypadkowi i do chwili obecnej ma niesprawne kolano. Jego uraz uniemożliwia mu swobodne poruszanie się i normalne funkcjonowanie. Pozostaje na zwolnieniu chorobowym.
Wskazał ponadto, że w miejscowości gdzie mieszka (Z.) nie ma placówki pocztowej.
Do wniosku załączył kartę informacyjną z D. Szpitala specjalistycznego [...], z dnia 17 września 2013 r., zgodnie z którą odniósł uraz [...], w związku z czym zastosowano wobec niego procedury [...] (operacja i hospitalizacja) oraz [...].
W zaleceniach lekarskich wskazano, że możliwy jest chód skarżącego przy pomocy kul łokciowych a ranna noga została umieszczona w ortezie na okres sześciu tygodni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 p.p.s.a. strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy.
Okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu jest zatem brak zawinienia strony. Brak winy należy natomiast rozumieć jako zachowanie przez stronę należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzujące osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi tu o takie sytuacje, których przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności obiektywne i zewnętrzne względem strony.
W doktrynie i orzecznictwie podnosi się, że w przypadku oceny, czy zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do dokonania spóźnionej czynności, należy brać pod uwagę nie tylko samo wystąpienie okoliczności uniemożliwiających stronie dokonanie tych czynności na czas, ale również inne, świadczące o podejmowaniu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w przed niedotrzymaniem terminu.
Końcowo należy wskazać, że ustawodawca złagodził rygor dowodowy w stosunku do okoliczności wyłączających winę przy naruszeniu terminu. Na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjęto bowiem za wystarczające jedynie uprawdopodobnienie przytoczonych przez stronę okoliczności.
Przechodząc do oceny wniosku skarżącego należy wskazać, nie kwestionując przy tym dolegliwości związanych z odniesionym przez niego urazem nogi, że nie przedstawił on jakichkolwiek okoliczności, z powodu których nie mógł zwrócić się o pomoc do osób najbliższych, przy sporządzeniu i wysłaniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
Zwłaszcza, że znał termin rozprawy, a z karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika, że okres ograniczenia ruchowego ze względu na kontuzję nogi (6 tygodni od 17 września) trwał znacznie krócej niż wyznaczony termin rozprawy. Ponadto skarżący nie wykazał, aby poza raną nogi odniósł inne obrażenia wpływające negatywnie na możliwość sporządzenia takiego wniosku. Tym bardziej, że sam wniosek nie wymaga zachowania szczególnych wymogów formalnych, ani nie musi być opatrzony uzasadnieniem.
Stąd też uznać należy, że skarżący ponosi winę w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
W związku z tym, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.