Uzasadnienie
Skarżąca spółka, pismem z dnia 4 lipca 2013 r., wniosła skargę na 33 decyzje Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie podatku od gier za poszczególne miesiące.
Po rozdzieleniu spraw na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), Sąd wezwał stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia i złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi lub określającego sposób reprezentacji strony skarżącej – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone na adres spółki 26 sierpnia 2013 r. Strona nie udzieliła w tym zakresie odpowiedzi.
Dodatkowo, po wyjaśnieniu stronie podjętych czynności przez Sąd rozdzielenia skarg zawartych w jednym piśmie, skarżąca spółka ponownie została wezwana do uzupełniania braków formalnych skargi rozdzielonej przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo z wezwaniem zostało doręczone skutecznie na adres spółki 23 września 2013 r.
Pismem nadanym w placówce pocztowej 30 września 2013 r. strona cofnęła skargi w sprawach I SA/Wr 1386-1417/13, nie uzupełniając podanego w wezwaniu braku formalnego skargi na wskazaną w sentencji decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W niniejszej sprawie termin do uzupełnienia braków formalnych skargi został stronie wyznaczony dwukrotnie. Przy czym zwrócić należy uwagę, iż pierwotnie chodziło o podpisanie skargi i złożenie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do dokonania tej czynności – a więc o uzupełnienie braków, które warunkowało skuteczność wniesienia samej skargi. O dodatkowym wezwaniu Sąd zarządził kierując się wyłącznie zasadą wyrażoną w art. 6 p.p.s.a., nakazującą udzielać wskazówek co do czynności procesowych stronie działającej bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec tego ważący w niniejszej sprawie termin, którego bezskuteczny upływ powodował odrzucenie skargi, rozpoczął bieg po doręczeniu wezwania pierwotnego, a więc pod dniu 26 sierpnia 2013 r. Ostatni dniem wyznaczonego 7-dniowego terminu był 2 września 2013 r. (poniedziałek).
Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi w tym terminie, podlegała ona odrzuceniu na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jeśli chodzi o cofnięcie skargi, co uczyniła strona pismem z dnia 30 września 2013 r., to skuteczne dokonanie tej czynności, w rezultacie której sąd umarza postępowanie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., musi być poprzedzone skutecznym wniesieniem samej skargi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych wyżej okoliczności i regulacji prawnej, Sąd postanowił jak w sentencji.