Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. nr [...] orzekającej o odpowiedzialności H. B. L. jako członka zarządu za zaległości w podatku od towarów i usług.
Na wskazaną decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. pełnomocnik organu poinformował, że w związku z uchwałą Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. I FPS 2/09 Dyrektor Izby Skarbowej we W. w dniu 18 listopada wydał decyzję w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., w której w całości uwzględnił zarzuty skargi i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Decyzja ta, została doręczona stronie w dniu 25 listopada 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie w niniejszej sprawie podlega umorzeniu.
Art. 54 § 3 p.p.s.a. reguluje instytucję autokontroli działalności organu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z powołanym przepisem, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w ramach swojej właściwości uwzględnić wniesioną skargę w całości, aż do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Jak wynika z powyższego, warunkiem skorzystania z tego prawa jest uwzględnienie skargi w całości, co do wszystkich jej żądań.
Warunek ten w niniejszej sprawie został spełniony, ponieważ organ decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. i orzekł o umorzeniu postępowania.
Z uwagi na uwzględnienie przez organ podatkowy skargi w całości, postępowanie przed Sądem stało się bezprzedmiotowe. W związku z tym, po myśli art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało je umorzyć.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 201 p.p.s.a., zgodnie z którym, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów także w razie umorzenia postępowania, z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 205 § 1 i 2 do niezbędnych kosztów postępowania, prowadzonego przez stronę osobiście lub pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego.
Ponadto do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sad osobistego stawiennictwa strony.
Zasady ustalania przysługujących na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. stronie należności określają zgodnie z art. 205 § 3 p.p.s.a. przepisy odrębne. Niezbędnymi kosztami postępowania w zakresie utraconego zarobku, a także kosztów podróży są koszty poniesione wówczas gdy stawiennictwo w sądzie jest obowiązkowe i wynika z wezwania sądu, co wynika z kolei z regulacji zawartych w odrębnych przepisach (art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z 26 października 1950 r. o należnościach świadków i biegłych i stron w postępowaniu sądowym Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.). W sytuacji, gdy stawiennictwo nie było obowiązkowe, co znajduje potwierdzenie w treści zawiadomienia o rozprawie, brak jest podstaw prawnych do zasądzenia kosztów postępowania w tym zakresie. W świetle powyższych regulacji brak jest też podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów wysłania skargi i innych pism procesowych.
W konsekwencji na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a sąd zasądził koszty sądowe w postaci wpisu sądowego w wysokości 327 zł.
Z tych też względów orzeczono jak na wstępie.