Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 216 w związku z art. 141 Ordynacji podatkowej uznało za bezzasadne ponaglenie na niezałatwienie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za gospodarowanie odpadami za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2014 r.
Na powyższe postanowienie P. J., dalej: skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Zdaniem Kolegium, postanowienie nie podlega zaskarżeniu, bowiem nie mieści się w żadnej z kategorii rozstrzygnięć, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W myśl przepisu art. 236 Ordynacji podatkowej na postanowienie przysługuje zażalenie jeżeli ustawa tak stanowi. Skarżonym rozstrzygnięciem jest postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia, na podstawie art. 141 Ordynacji podatkowej. Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydawanego przez organ wyższego stopnia w związku z wniesionym ponagleniem. W konsekwencji postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Trafność takiego stanowiska potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13, Lex nr 1273832, w którym Sąd wywiódł: "organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy.
Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego jego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to zatem - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie jest bowiem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.".
Okoliczność, że wyrok dotyczy regulacji z Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie Ordynacji podatkowej, nie znosi jego adekwatności do sprawy rozstrzyganej zaskarżonym postanowieniem.
Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt 1 postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi wydane zostało w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który nakłada obowiązek zwrotu przez Sąd z urzędu wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Wobec odrzucenia skargi Sąd uznał za bezprzedmiotowe rozpoznawanie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.