Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 marca 2017 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony na adres skarżącego w dniu 13 kwietnia 2017 r.
W dniu 20 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku.
W związku z powyższym, pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r. wezwano ponownie skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 marca 2017 r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została skierowana na adres skarżącego, a po dwukrotnym awizowaniu (w dniach: 9 sierpnia 2017 r. i 17 sierpnia 2017 r.) zwrócona do nadawcy (Sądu) z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie".
Z informacji przekazanej przez Oddział Finansowy tutejszego Sądu wynika, że ww. kwota wpisu sądowego od skargi nie została uiszczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz.1369, dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.
Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W stanie faktycznym sprawy, wezwanie do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi skierowano do strony skarżącej, na adres podany w skardze. Wobec niepodjęcia przez stronę skarżącą przesyłki sądowej zawierającej to wezwanie z placówki podmiotu doręczającego, skutek doręczenia tego wezwania Sąd przyjął na podstawie tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a.
Wyjaśniając podstawy prawne przyjętego w ten sposób doręczenia, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Zawiadomienie to umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się - na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. - że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego - czternastego dnia.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione. Z akt sprawy wynika bowiem, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniach 9 sierpnia 2017 r. i 17 sierpnia 2017 r. (k. 43), a jej zwrot do nadawcy (Sądu) nastąpił po upływie czternastu dni licząc od pierwszego awizowania. Uznać więc trzeba, że z dniem 23 sierpnia 2017 r. (środa) doszło do jej skutecznego doręczenia stronie. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał zatem w dniu 30 sierpnia 2017 r. (środa). Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona.
Okoliczność ta obligowała do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.