Uzasadnienie
We wniosku z dnia [...] r. (data wpływu do organu [...] r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie przedstawiono następujący stan faktyczny:
"A" S.A. w P.-Z. utworzył "B" S.A. z/s w P.-Z.. W skład struktury tego Zakładu wchodzą szpitale uzdrowiskowe i sanatoria uzdrowiskowe. W obiektach tych przebywają pacjenci skierowani przez NFZ, KRUS lub ZUS, a także pacjenci indywidualni w celu skorzystania ze świadczeń zdrowotnych z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego.
Zdaniem Wnioskodawcy opłata uzdrowiskowa powinna być pobierana od pacjentów przebywających w sanatoriach uzdrowiskowych, natomiast nie powinna być pobierana od pacjentów przebywających w szpitalach uzdrowiskowych /bez względu na okoliczność, czy zostali oni skierowani na leczenie przez uprawniony podmiot, czy też przyjechali na leczenie indywidualnie/, ponieważ szpital uzdrowiskowy na taki sam status prawny jak inny szpital i podlega regulacjom wynikającym z ustawy z dnia 30.08.1991r. o zakładach opieki zdrowotnej /t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 14, poz. 89 ze zm./. Na tej podstawie z opłaty miejscowej i opłaty uzdrowiskowej zwolnione są osoby przebywające w szpitalach.
W dniu [...] r. wnioskodawca został wezwany do uiszczenia opłaty w wysokości 40 zł zgodnie z regulacją art.14f Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Po usunięciu w/w braku Burmistrz Miasta P.-Z. w indywidualnej interpretacji z dnia [...] r. stanowisko Strony w zakresie stosowania zwolnienia z opłaty uzdrowiskowej w stosunku od wszystkich osób przebywających w szpitalach uzdrowiskowych uznał za nieprawidłowe stwierdzając, iż zwolnione z opłaty uzdrowiskowej w myśl art. 17 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz.U. Z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm./ są osoby przebywające w szpitalach uzdrowiskowych na podstawie skierowania na leczenie uzdrowiskowe w warunkach szpitala /skierowanie lekarskie/.
Natomiast pozostałe osoby przebywające w tych placówkach /w tym pobyty komercyjne/ są zobligowane do jej uiszczania. Podkreślił organ, że zasadą przyjęcia pacjenta do szpitala uzdrowiskowego jest skierowanie na leczenie uzdrowiskowe w warunkach szpitala i tylko skierowanie lekarskie /szpitalne/ jest podstawą przyjęcia pacjenta do takiego szpitala.
Pismem z dnia [...] r. "A" S.A. P.-Z. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że przepis art.17 ust.1a i ust.2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie różnicuje pacjentów szpitali uzdrowiskowych na pacjentów posiadających skierowanie i na nie posiadających skierowania. Osoby zgłaszające się indywidualnie na leczenie uzdrowiskowe są również pacjentami w w/w znaczeniu. Szpitale uzdrowiskowe udzielają im całodobowych świadczeń opieki zdrowotnej w warunkach stacjonarnych na takich samych zasadach jak pacjentom skierowanym przez ZUS, NFZ, KRUS.
W odpowiedzi na w/w wezwanie Burmistrz Miasta P.-Z. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
W skardze na indywidualną interpretację Strona wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Ponowiła swoją argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa dodatkowo podnosząc, że takie stanowisko organu różnicujące pacjentów szpitala narusza zasadę równości określoną art.32 ust.1 konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl treści przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżanych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa zaskarżone pisemne interpretacje wydawane w indywidualnych sprawach podlegają uchyleniu (art.146§1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa.
Skarga jest zasadna. W sprawie zaistniały bowiem podstawy wymienione w art.146§1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonej indywidualnej interpretacji z obrotu prawnego, bowiem Sąd stwierdził naruszenia prawa materialnego.
Zgodnie z art. 17 ust. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwanej dalej PLokU, (Dz.U. z 1991 r., Nr 9, poz.31 ze zm.), opłata uzdrowiskowa pobierana jest od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska, za każdy dzień pobytu w takich miejscowościach. Zasady nadawania określonym miejscowościom statusu uzdrowiska uregulowane są w powołanej wyżej ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych. Uzdrowiskiem jest obszar, na którego terenie prowadzone jest leczenie uzdrowiskowe, wydzielony w celu wykorzystywania i ochrony znajdujących się na jego obszarze naturalnych surowców leczniczych, któremu został nadany status uzdrowiska. Obszar taki powinien posiadać złoża naturalnych surowców leczniczych i klimat o potwierdzonych właściwościach leczniczych, odpowiednie zakłady i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego, spełniać wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska oraz posiadać infrastrukturę techniczną w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej, w zakresie transportu zbiorowego, a także prowadzić gospodarkę odpadami (art. 34 ust. 1 ustawy).
Różnicą między obszarem uznanym za uzdrowisko (pobór opłaty uzdrowiskowej) a obszarem ochrony uzdrowiskowej (pobór opłaty miejscowej) jest występowanie w tym pierwszym zakładów i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy zakresu zwolnienia wynikającego z art. 17 ust.2 pkt 2 PLokU. Zgodnie z art 17 ust. 2 pkt. 2 tej ustawy opłata uzdrowiskowa nie jest pobierana od osób przebywających w szpitalach. Organ podatkowy powołując się na art. 2 pkt. 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych /Dz.U. Nr 167, poz. 1399 ze zm./, dalej w skrócie zwanej ustawą uzdrowiskową, wskazuje, że zakładem lecznictwa uzdrowiskowego jest m.in. szpital uzdrowiskowy, a zatem nie ma podstaw prawnych aby dla celów zwolnienia określonego w art.17 ust.2 pkt 2 PLokU odmiennie traktować szpital uzdrowiskowy. Podkreśla jednak, że w myśl art. 8 ustawy uzdrowiskowej do zadań szpitala uzdrowiskowego należy w szczególności (podkr. Sądu) zapewnienie pacjentowi, którego skierowano na leczenie uzdrowiskowe w warunkach szpitala uzdrowiskowego:
- - udzielanie całodobowych świadczeń opieki zdrowotnej w warunkach stacjonarnych,
- - całodobowej opieki lekarskiej i pielęgniarskiej,
- - realizacji przewidzianych programem leczenia zabiegów przyrodoleczniczych i leczenia farmakologicznego,
- - korzystania z naturalnych surowców leczniczych oraz urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego,
- - edukacji zdrowotnej.
Wywodzi zatem z w/w regulacji, ze zasadą przyjęcia pacjenta do szpitala uzdrowiskowego jest skierowanie na leczenie uzdrowiskowe w warunkach szpitala i tylko skierowanie lekarskie /szpitalne/ jest podstawą przyjęcia pacjenta do takiego szpitala, a konsekwencji tylko tacy pacjenci korzystają ze zwolnienia z opłaty uzdrowiskowej.
Ze stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Jeżeli bowiem organ uznaje, że szpital uzdrowiskowy jest szpitalem w rozumieniu art.17 ust.2 pkt 2 PLokU, to niczym nieuzasadnione jest różnicowanie pacjentów takiego szpitala w zależności od tego czy korzystają z leczenia na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2004 r., Nr 210, poz.2135) czy jako pacjenci, którzy nie uzyskali skierowania na podstawie w/w przepisów (odpłatnie).
Zgodnie bowiem z uregulowaniami art.14 ustawy uzdrowiskowej świadczenia zdrowotne w zakładach lecznictwa uzdrowiskowego (szpital uzdrowiskowy w świetle art.6 pkt 1 tej ustawy jest zakładem lecznictwa uzdrowiskowego) są udzielane na podstawie wystawionych przez lekarza:
- 1) skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo
- 2) zaświadczenia o braku przeciwwskazań do korzystania z danego rodzaju świadczeń zdrowotnych w danym uzdrowisku.
Uzupełnieniem tej regulacji jest art.16 ustawy uzdrowiskowej w myśl którego świadczeniobiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm.) korzystają z lecznictwa uzdrowiskowego na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (ust.1). Osoby inne niż świadczeniobiorcy oraz świadczeniobiorcy, którzy nie uzyskali skierowania na leczenie uzdrowiskowe na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, mogą korzystać z lecznictwa uzdrowiskowego za odpłatnością w wysokości ustalonej przez zakład lecznictwa uzdrowiskowego, po przedstawieniu zaświadczenia o braku przeciwwskazań do korzystania z danego rodzaju świadczeń zdrowotnych w danym uzdrowisku.
Z powyższego wynika, że podstawą przyjęcia do szpitala uzdrowiskowego jest nie tylko skierowanie na leczenie, ale także zaświadczenie o braku przeciwwskazań do korzystania z danego rodzaju świadczeń zdrowotnych (pobyty komercyjne). Zdaniem Sądu nie stoi w sprzeczności z powyższym przywołana przez organ regulacja art.8 ustawy uzdrowiskowej, bowiem ustawodawca użył tam określenia "w szczególności" co wskazuje, że jest to tylko przykładowe wskazanie, a nie zamknięty katalog zarówno podmiotowy jak i przedmiotowy.
Sąd w niniejszym skaldzie w pełni aprobuje tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.08.1994 r. o sygn. akt SA/GD 858/94 (LexPolonica nr 299994), że skoro zapis ustawowy odnosi się do osób przebywających w określonych placówkach (w przedmiotowej sprawie szpitalach uzdrowiskowych – przyp. Sądu) to nie ma znaczenia czy dana osoba przebywa w nich na podstawie skierowania służby zdrowia, czy za pełną odpłatnością. Ważne jest jedynie to czy przebywa w szpitalu i czy ten pobyt związany jest ze świadczeniami zdrowotnymi.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie należało uchylić wydaną interpretację, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnośnie do wstrzymania wykonania zaskarżonej interpretacji podstawą wyroku był art. 152, zaś odnośnie do kosztów postępowania -art. 200 tej ustawy procesowej