Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 20 sierpnia 2013 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony – aktualnego odpisu KRS, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania w tym przedmiocie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 10 września 2013 r i jak dotąd nie uzupełniono ww. braku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brakiem formalnym skargi, którego nieusunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jest m.in. niezłożenie dokumentu określającego umocowanie do działania za stronę skarżącą (aktualnego odpisu KRS – art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
Podmioty, o których mowa powyżej, mają - wedle dyspozycji art. 29 p.p.s.a. - obowiązek wykazania swojego umocowania do wniesienia skargi lub do udzielenia pełnomocnictwa do jej wniesienia, dokumentem, przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, skarga w niniejszym postępowaniu złożona została przez podmiot będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Do skargi nie został dołączony dokument wykazujący umocowanie do wniesienia skargi przez osobę pod nią podpisaną.
Dokonując oceny skuteczności doręczenia stronie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). W sprawie, po pierwszej próbie doręczenia, pismo zostało złożone w placówce pocztowej w dniu 26 sierpnia 2013 r. o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Od tej też daty rozpoczynał się bieg czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. Ostatni dzień tego terminu przypadał zatem na 9 września 2013 r. Z tą datą należało przyjąć za skuteczne doręczenie przesyłki. Pomimo odbioru przesyłki 10 września 2013 r., doręczenie nastąpiło w trybie ww. art. 73 § 3 p.p.s.a., gdyż dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął ustawowo przewidziany termin odbioru pisma sądowego prawidłowo złożonego w pocztowej placówce oddawczej, a nie dzień późniejszego faktycznego doręczenia adresatowi, z naruszeniem przepisu § 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277).
Późniejszy odbiór pisma nie obala bowiem wynikającego z tego przepisu domniemania doręczenia i nie zmienia zakresu skutków prawnych tego typu doręczenia (zob. postanowienie NSA z 9 czerwca 2010 r., I FZ 188/10, publ. "Wspólnota" 2010/27/42). W tej sytuacji z racji skutecznego doręczenia stronie wezwania w dniu 9 września 2013 r., siedmiodniowy termin do uzupełnienia tego braku skargi upływał więc z dniem 16 września 2013 r. Skarżąca jak dotąd nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu, nie przedłożyła odpisu z KRS, co spowodowało, że skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji.