Uzasadnienie
T. K. (dalej jako: wnioskodawca) wniósł w dniu 20 stycznia 2013 r. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu (doradcy podatkowego z W.).
W uzasadnieniu podał, że jego sytuacja finansowa jest zła: jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Od października 2010 r. otrzymuje pomoc z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w wysokości 271 zł, która to pokrywa tylko wydatki jego na jedzenie. Na utrzymanie mieszkania (około 125 zł miesięcznie) otrzymuje pieniądze od rodziny i znajomych.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, zajmuje mieszkanie komunalne bez łazienki i posiada ½ lokalu użytkowego, "zrujnowanego" przez Gminę W.. Nie ma żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Postanowieniem z dnia 01 lutego 2013 r. referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy w żądanym przez niego zakresie.
W sprzeciwie od tego rozstrzygnięcia wnioskodawca wniósł o jego uzupełnienie, poprzez przyznanie mu zaliczki po 100 zł w każdej z jego aktualnie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu spraw oraz o wyznaczenie mu konkretnego pełnomocnika z W. i okolic.
Wpis od skargi wyznaczono w sprawie w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym lub częściowym. Paragraf 2 art. 245 p.p.s.a. stanowi, że zakres całkowity prawa pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego).
Natomiast w myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie fizycznej tylko wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Innymi słowy, obowiązek udowodnienia zaistnienia przesłanek do otrzymania prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy.
Jako, że oświadczenie wnioskodawcy o wysokości osiąganych przez niego dochodach i wydatkach nie budzi zasadniczych wątpliwości Sądu, uznać należało, że wykazał on przesłankę, o której mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. Wnioskodawca nie posiada aktualnie żadnych dochodów ani majątku z których mógłby pokryć wpis od skargi w niniejszej sprawie bez zagrożenia dla własnego utrzymania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.
Na marginesie należy jednocześnie wskazać, że żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości udzielenia stronie postępowania sądowo-administracyjnego zaliczki na poczet prowadzonych przez nią spraw. Przepisy art. 239 – 263 p.p.s.a., regulujące zasady udzielenia prawa pomocy stronom, przewidują w tym zakresie jedynie zwolnienie strony od kosztów należnych Skarbowi Państwa (podkreślenie Sądu) z tytułu rozpatrywania przed sądami administracyjnymi sporów z organami administracji publicznej.