Uzasadnienie
J.K., zamieszkała w Warszawie, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...], nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na obszarze którego właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Odstępstwo od tej reguły wprowadza art. 13 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej może, w drodze rozporządzenia, przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.
Rozporządzeniem z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej przekazał rozpoznawanie spraw z zakresu wydawania interpretacji indywidualnych tym wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości zamieszkuje lub ma siedzibę strona skarżąca.
Z kolei w myśl art. 59 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże ją sądowi właściwemu.
Jak wynika z akt sprawy, miejscem zamieszkania J. K. jest Warszawa. Tym samym, w oparciu o § 1 pkt 1 wskazanego rozporządzenia w zw. z art. 13 § 3 p.p.s.a., sądem właściwym do rozpoznania sprawy z jej skargi będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na którego obszarze właściwości skarżąca zamieszkuje.
Wobec czego, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.