Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, pomijając uzasadnienie wniosku. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie i nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Dochody uzyskuje z tytułu renty wynoszącej 2.280 zł netto. Jako zobowiązania i stałe wydatki wnioskodawca wymienił kredyty 1.300 zł, mieszkanie 800 zł, najem lokalu 3.050 zł, potrzeby bytowe 1.000 zł.
Bez odpowiedzi pozostało wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
Jako znane z urzędu wskazać trzeba, iż postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. w niniejszej sprawie wnioskodawcy odmówiono przyznania prawa pomocy w tożsamym zakresie.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie został wyznaczony na kwotę 100 zł.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną rozpoznania wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślenia wymaga, iż instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana wobec osób o bardzo trudnej sytuacji materialnej, czyli takich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są jakichkolwiek środków do życia lub środki te są tak bardzo ograniczone, iż wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Jednocześnie wykazanie, że strona rzeczywiście znajduje się w takiej trudnej sytuacji spoczywa na niej samej. Zatem w jej interesie jest zarówno jak najobszerniejszy opis stanu majątkowego, finansowego i rodzinnego oraz realnych możliwości płatniczych, a także jak najściślejsza współpraca z sądem, który dąży do tego, aby sytuację strony w pełni wyjaśnić. Jak wynika bowiem z przytoczonej regulacji, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Rola Sądu/ referendarza sądowego ogranicza się do wezwania ubiegającego się o przyznanie praw pomocy do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, jeżeli oświadczenie złożone na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).
W takich też okolicznościach w niniejszej sprawie wnioskodawca został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów. Pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi w rezultacie nie usunął braków i wątpliwości co do jego możliwości płatniczych.
Dodać wypada, iż postępowanie w niniejszej sprawie pozostaje cały czas na etapie obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, a wnioskodawca nie po raz pierwszy został zobligowany do przedłożenia dodatkowych informacji.
Na przestrzeni dziesięciu miesięcy wnioskodawca jedynie potwierdził wysokość pobieranej renty przedkładając wydruki historii rachunku bankowego. Poza tym brak jest potwierdzenia wysokości opłat za mieszkanie, spłat kredytów oraz informacji o źródłach pokrywania zdeklarowanych wydatków, których łączna kwota wynosi ponad 6.000 zł, a więc niemal trzykrotnie więcej niż dochody wnioskodawcy z tytułu renty.
Zwrócić należy uwagę, że chodzi o zwolnienie z kosztów sądowych, które w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwykle sprowadzają się do wpisu od skargi, opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł na sporządzenie uzasadnienia wyroku (jeżeli skarga zostanie oddalona, gdyż w przypadku jej uwzględnienia Sąd sporządza uzasadnienie z urzędu) oraz wpisu do skargi kasacyjnej wynoszącego równowartość połowy wpisu od skargi, nie mniej niż 100 zł (jeżeli strona wniesienie ten środek zaskarżenia). Zatem koszty sądowe w niniejszej sprawie ograniczają się do trzykrotnego uiszczenia kwoty 100 zł, przy czym obecnie wnioskodawca obowiązany jest uiścić 100 zł tytułem wpisu od skargi, co gwarantuje rozpoznanie merytoryczne skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Brak jest jednak podstaw do oceny, czy w istocie wnioskodawca nie jest w stanie opłacić tej bez uszczerbku dla konicznego własnego utrzymania.
Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.