Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2010 r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 23 lutego 2010 r.) wezwano skarżąca do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 3 marca 2010 r. wniesiono o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braku wskazując, że niedokonanie czynności w terminie spowodowane było błędnym przeświadczeniem pracownika odpowiedzialnego za dokonywanie płatności o niewystarczających środkach na rachunku bankowym. Natomiast po uzyskaniu informacji o posiadanych środkach niezwłocznie dokonano przelewu z tytułu wpisu od skargi. Wyjaśniono ponadto, że pozytywne rozpoznanie wniosku umożliwi skarżącej realizację prawa do obrony swoich racji i zbadania legalności działania administracji w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zagadnienia związane z uchybieniem i przywróceniem terminu zostały uregulowane w art. 85 - 89 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zasadą wynikającą z przywołanego art. 85 p.p.s.a. jest bezskuteczność czynności podjętej przez stronę po upływie terminu. Jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.).
Jak wynika z treści powołanych przepisów, strona składając wniosek o przywrócenie terminu powinna uprawdopodobnić, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu we właściwym czasie oraz, że wraz z wnioskiem dopełniła czynności dla której był ustanowiony termin.
W pierwszej kolejności należy zatem rozstrzygnąć kwestię dopełnienia warunków formalnych dopuszczalności wniosku. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt dopełnienia czynności dla której termin był ustanowiony tj. uiszczenia wpisu od skargi, ustania przyczyny niedochowania terminu, i kwestii zachowania siedmiodniowego terminu od dnia ustania przeszkody do złożenia takiego wniosku.
Badając kryterium braku winy w uchybieniu terminowi, stwierdzić należy, że okoliczności powołane przez stronę skarżącą we wniosku nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminowi.
O braku zawinienia strony w uchybieniu terminu można mówić wyłącznie wówczas, gdy skarżąca przekracza termin, pomimo dochowania należytej staranności w dbałości o własne sprawy i przy użyciu największego wysiłku. Zaznaczyć przy tym trzeba, że należytą staranność rozumie się jako przedsiębranie wszystkich niezbędnych sił i środków do obrony procesowej (vide postanowienie NSA z dnia 2. 10.2002 r. sygn. akt V SA 793/03 Mon. Praw. 2002/23/1059).
W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie spełnia powyższej przesłanki, a przedstawione przez nią okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy. Nie sposób bowiem uznać, że błędne przeświadczenie pracownika odpowiedzialnego za dokonywanie płatności o niewystarczających środkach na rachunku bankowym jest okolicznością nadzwyczajną, której nie można było przewidzieć. Wręcz przeciwnie jest okolicznością świadczącą o niedochowaniu należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przyjmuje się także, iż nie tylko wina podatnika, lecz również innych osób – w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, czy pracownika – wyłącza możliwość przywrócenia terminu, zaś zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (pełnomocników, pracowników) powodują, że nie można uznać braku jej winy w uchybieniu terminowi
Z wyżej przytoczonych powodów uznać należy, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.