Uzasadnienie
Skarżąca w treści skargi wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu argumentując, że organy podatkowe obu instancji ustaliły zawyżoną wartość zobowiązania podatkowego od nabytych praw majątkowych w oparciu o operat nierzetelny, sporządzony z rażącym naruszeniem przepisów. Wykonanie decyzji, zdaniem skarżącej, naraża ją na pokrycie rażąco zawyżonego zobowiązania podatkowego, dlatego też winno być wstrzymane do czasu prawomocnego rozpoznania wywiedzionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zaakcentowania wymaga, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tylko tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, który może zostać wzruszony przez Sąd – do czasu wydania wyroku. W ramach postępowania w tym przedmiocie Sąd jednak nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego aktu, bowiem ten aż do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem.
Jeśli zaś chodzi o powód wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, czyli prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek jego wykonania, chodzi tu o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczny akt administracyjny podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
W niniejszej sprawie, skarżąca powoływała się na rażące naruszenie przepisów, a więc kwestię, która podlega już merytorycznemu rozpoznaniu. Natomiast możliwość wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu uwarunkowane jest przez zacytowany wyżej przepis powołaniem się na wystąpienie takich przesłanek jak wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnienia wymaga także, że rozpoznając wniosek strony, Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki wymienione z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że strona nie uzasadniła przedmiotowego wniosku nie wykazała w jaki sposób wykonanie skarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Zaś żądanie strony o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi samo w sobie okoliczności uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.