Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że otrzymuje rentę w kwocie 1.531 zł brutto, która od października br. została objęta zajęciem egzekucyjnym. Przewlekle choruje – choroba wymaga stałego leczenia i przyjmowania leków. Koszty utrzymania są wyższe niż jej dochód, w związku z tym pieniądze na leki i żywność otrzymuje od córki w formie alimentów w kwocie 1.000 zł miesięcznie. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Zajmuje małe mieszkanie, należące do córki.
Rubryki formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, dotyczące stanu rodzinnego i majątku, zostały zakreślone.
Z dokumentów i oświadczeń przedłożonych na wezwanie, skierowane podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wynika, że kwota renty wypłacana skarżącej wynosi 1.282,17 zł (przed potrąceniem egzekucyjnym), w lipcu 2013 r. strona wypłaciła z rachunku bankowego całość oszczędności w wysokości 1.807,76 zł. Oświadczyła, iż w okresie od lipca do września 2013 r. nie posiadała lokat bankowych ani kart kredytowych.
Z dokumentów złożonych przez pozostałych skarżących wynika, że 4 lipca 2013r. strona zawarła ugodę z córką w sprawie alimentów, a w sierpniu na wniosek skarżącej Sąd nadał ugodzie klauzulę natychmiastowej wykonalności.
Jako znane z urzędu wskazać należy, że skarżąca na obecnym etapie postępowania obowiązana jest do uiszczenia wpisów od skarg w dwóch sprawach, o sygn. akt I SA/Wr 1497-1498/13, w łącznej wysokości 6.271 zł, solidarnie z córką i synem.
Powyższe okoliczności dają podstawę do uwzględnienia żądania wniosku w części.
Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku są przepisy art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z ich treścią, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przede wszystkim wskazać trzeba instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana wobec osób o bardzo trudnej sytuacji materialnej, czyli takich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są jakichkolwiek środków do życia lub środki te są tak bardzo ograniczone, iż wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Przytoczona wyżej regulacja stanowi bowiem odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., stosownie do której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Tak więc, przytoczone we wniosku okoliczności, jak i przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie.
W toku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy punktem odniesienia dla oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy jest wartość wpisu od skargi, gdyż jest to zwykle najwyższy koszt sądowy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro zaś na skarżącej ciąży (solidarnie) obowiązek ponoszenia tych kosztów równocześnie w dwóch sprawach, zasadne było przyjęcie łącznej kwoty wpisów od obu skarg, wynoszącej 6.271 zł.
Kolejna kwestia, która jest brana pod uwagę, dotyczy całego okresu, w którym strona powinna czynić starania w gromadzeniu środków na opłacenie kosztów swego udziału w sprawie. Datą wyjściową jest tutaj dzień wniesienia skargi – z tym dniem bowiem strona najpóźniej winna się spodziewać konieczności ponoszenia przedmiotowych kosztów.
Mając na uwadze powyższe wytyczne oraz wartość wyznaczonego wpisu od skargi, w ocenie referendarza sądowego, skarżąca nie jest w stanie uiścić tego kosztu sądowego. Jej miesięczne dochody wynoszą około 2.000 zł i są przeznaczone nie tylko na koszty utrzymania, ale również na wydatki związane z leczeniem przewlekłej choroby. Brak jest danych co do miesięcznie ponoszonych wydatków, co uniemożliwiło ocenę, w jakim stopniu skarżąca jest w stanie czynić oszczędności. Przyjąć jednak należy, iż byłyby to kwoty minimalne. Strona nie ma też majątku, z którego mogłaby pozyskać środki na pokrycie wpisu od skargi. Jeśli zaś chodzi o sytuację rodzinną – która również podlega analizie, gdyż wpływa na możliwości płatnicze wnioskodawcy – to zauważyć wypada, iż w sprawie stroną skarżącą są syn i córka skarżącej, których sytuacja finansowa w tym momencie także nie pozwala na uiszczenia wpisu.
Powyższa ocena nie wyklucza jednak możliwości opłacania ewentualnych przyszłych kosztów sądowych. Zdaniem referendarza, po pierwsze – w istocie wpis od skargi jest wysoki, po drugie – strony mogły nie spodziewać się konieczności poniesienia tak dużego wydatku. Z drugiej jednak strony, jak wskazano wyżej, wpis od skargi to najwyższy koszt sądowy, zaś strona z pozostałymi skarżącymi winna spodziewać się ponoszenia kosztów swego udziału w sprawie najpóźniej z datą wniesienia skargi, to jest 23 lipca 2013 r. i w związku z tym czynić oszczędności choćby w kwotach minimalnych. Jeszcze raz zauważyć trzeba, że skarżący ponoszą koszty sądowe solidarnie, co oznacza, że opłacenie poszczególnych kosztów przez jednego z zobowiązanych zwalnia z tego obowiązku pozostałych. Zatem wszyscy skarżący obowiązani są do poczynienia rezerw na ich opłacenie w miarę swoich możliwości, a więc z uwzględnieniem w budżecie domowym wydatków na najbardziej podstawowe potrzeby socjalne.
Z powyższych przyczyn odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.