Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa we W. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. F. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za maj 1995 r.
Wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatnik złożył w dniu [...].
Podatnik, złożył dnia [...]. w urzędzie skarbowym deklarację VAT-7 za grudzień 1997 r. wykazując kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości: [...]. W złożonej deklaracji ujęta była korekta rozliczenia za miesiąc maj 1995 r. (zwiększenie kwoty podatku należnego o [...]).
W dniu [...] podatnik - wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty złożył korektę deklaracji VAT 7 za grudzień 1997r w której wykazano zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...]. W załączonych wyjaśnieniach Spółka uzasadniła korektę zastosowaniem się do interpretacji przepisów wydanej przez Ministerstwo Finansów. Wskazała, że zgodnie z tą interpretacją zapłaciła nienależnie podatek w wysokości [...] za miesiąc maj 1995 r.
Urząd Skarbowy W. F. decyzją nr [...] odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za maj 1995 w wysokości [...]. Organ podatkowy jako przyczynę odmowy wskazał upływ 5 lat od złożenia deklaracji za miesiąc maj 1995 r. Powołując się na art. 80 § l pkt 2 w związku z art. 79 § 2 pkt l lit. a, lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm.), wywodził, że mimo skorygowania podatku należnego za maj 1995 r. w bloku E.2 deklaracji podatkowej VAT-7 za grudzień 1997 r., zobowiązanie podatkowe powstało w maju 1995 r. i było wymagalne (uiszczono należne odsetki).
W odwołaniu o tej decyzji podatnik wywodził, że zobowiązanie podatkowe w wysokości większej od należnej wykazał w deklaracji złożonej [...] a okres określony w art. 80 § l Ordynacji podatkowej upłynął [...], tak więc wniosek został złożony przed upływem terminu przedawnienia.
Izba Skarbowa utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wywodziła, że wniosek dotyczył należności powstałych w wyniku korekty deklaracji za miesiąc maj 1995, złożonej łącznie z rozliczeniem za grudzień 1997 r. (część E.2. deklaracji VAT-7). Wobec tego, że zapłata dodatkowo zdeklarowanej części zobowiązania dokonana została dopiero w 1998 r., całość wniosku rozpatrywana być powinna na gruncie ustawy Ordynacja podatkowa. Z art 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej - wynika, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia deklaracji (zeznania). Korekta deklaracji nie jest, zdaniem Izby Skarbowej, samoistnym elementem rozliczenia podatku i musi być traktowana jako integralna część deklaracji pierwotnej.
Mając na uwadze przepis art. 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz charakter deklaracji korygującej i jej skutki podatkowe organ II instancji stanął na stanowisku, iż w rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie ma data złożenia deklaracji pierwotnej za maj 1995r.
Izba Skarbowa zwróciła uwagę, że stosownie do przepisu art. 59 § l pkt 9 Ordynacji podatkowej zobowiązania podatkowe wygasają wskutek m.in. przedawnienia. Jakkolwiek wygaśnięcie zobowiązania następuje także wskutek np.: zapłaty, potrącenia itp., to przedawnienie wywołuje ten szczególny skutek, że postępowanie podatkowe w sprawie zmiany zadeklarowanego rozliczenia staje się bezprzedmiotowe. Ta "bezprzedmiotowość" musi wywoływać analogiczne skutki dla obu stron tj.: organu i podatnika. Przedawnienie zatem powoduje, że także i podatnik nie może zmienić przedawnionego zobowiązania, która to zmiana mogłaby stanowić podstawę do "powstania" nadpłaty. Dla tej przyczyny bez znaczenia pozostaje, czy istnieje powód merytoryczny dokonania takiej korekty.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wywodziła, że w związku z tym, iż deklarację w której wykazano zobowiązanie wyższe od należnego złożono [...] a wniosek o stwierdzenie nadpłaty został wniesiony [...] to Strona złożyła przedmiotowy wniosek w terminie. Skarżąca przytacza art. 80 § l pkt 2 twierdząc, iż "... prawo do złożenia nadpłaty wygasa "po upływie 5 lat od złożenia zeznania (deklaracji), w którym wykazano zobowiązanie podatkowe w wysokości większej od należnej."
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentacje.
Równocześnie Izba Skarbowa podkreśliła, że:
- - nie jest możliwa zmiana rozliczenia miesiąca maja 1995 r. z uwagi na upływ terminu przedawnienia określonego w art. 59 § l pkt 9 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
- - w 1997 r. oraz w 2002 r. obowiązywały różne wzory deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 - w deklaracji za miesiące 1997 r. można było dokonywać korekt deklaracji za poprzednie miesiące (pole E.2). Jednakże deklaracja jest ściśle powiązana z okresem rozliczeniowym którego dotyczy i nie może być rozpatrywana w oderwaniu od niego. Podatnik składając korektę [...] "de facto" nie dokonał żadnych zmian -dane za miesiąc grudzień 1997 r. jak i maj 1995 r. pozostały bez zmian. Wykazana kwota podatku podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego za XII 1997 r. jest identyczna zarówno w deklaracji pierwotnej jak i złożonej korekcie.
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego- zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. i na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 270) Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Izba Skarbowa prawidłowo ustaliła, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony po upływie okresu w którym zwrotu nadpłaty można się domagać.
Zgodnie z art. 80 § 1 pkt 2) Ordynacji Podatkowej prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji), w którym wykazano zobowiązanie podatkowe w wysokości większej od należnej albo kwotę nadpłaty lub podatku przypadających do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej, przy czym przepis ten dotyczy sytuacji gdy podatnik w deklaracji innej niż dotyczącej podatku akcyzowego wykazał zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek (art. 79 § 2 pkt 1b i art. 74 § 2 pkt 3).
Jak z powyższych przepisów wynika, termin do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty wynikającej z błędnej deklaracji biegnie nie od daty powstania nadpłaty (wpłaty nienależnego podatku) ale od daty złożenia deklaracji z jaką nadpłata się wiąże. Dla rozpoznania zaś tej daty konieczne jest ustalenie, która czynność podjęta przez podatnika jest złożeniem deklaracji w której wykazano zobowiązanie nienależne.
Zgodnie z art. 3 pkt 5 Ordynacji Podatkowej jeśli w przepisach mowa jest o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Z brzmienia tego przepisu wynika, że ustawodawca połączył pojęcie deklaracji z obowiązkowym poinformowaniem organów skarbowych, w ustalonej prawem formie, o okolicznościach mających wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Taki warunki spełnia deklaracja składana zgodnie z art. 10 ust 1 Ustawy z dnia 8 stycznia 1993 o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. 11 poz. 50 z późn. zm.). Zgodnie z art. 81 § 1 Ordynacji Podatkowej w brzmieniu obowiązującym w styczniu 1998, to jest w chwili powstawania nadpłaty Podatnicy, których zobowiązanie podatkowe powstało w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, korygują uprzednio złożoną deklarację w razie: 1) złożenia wniosku o zwrot nadpłaty w trybie przewidzianym w art. 73 § 2, 2)wydania przez organ podatkowy decyzji na podstawie art. 79 § 1 lub 2. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu uprawnienie to przysługuje również podatnikom którzy w złożonej deklaracji wykazali zobowiązanie podatkowe w wysokości mniejszej od należnej albo kwotę nadpłaty w wysokości większej od należnej. Z uprawnienia tego podatnik skorzystał dokonując w styczniu 1998 korekty deklaracji za maj 1995.
Przepis ten nie mówi o "złożeniu skorygowanej deklaracji" lecz o "skorygowaniu uprzedni złożone deklaracji". Oznacza to, że korekta dotyczy już złożonej deklaracji. czyli, iż deklaracja pierwotnie złożona nadal istnieje i wywiera wszystkie skutki prawne związane z jej złożeniem - w tym wynikające z daty jej złożenia.
Takie rozumienie tego przepisu zgodne jest z powołanym wyżej art. 3 pkt 5 Ordynacji Podatkowej - skoro bowiem dokonanie korekty jest "prawem" a nie obowiązkiem podatnika, korekta taka nie odpowiada definicji deklaracji, jako informacji której złożenie jest obowiązkowe.
Reasumując, w dacie powstania nadpłaty (a także w chwili obecnej) za "deklarację" w podatku od towarów i usług za maj 1995 należało uznać deklarację złożona pierwotnie - w czerwcu 1995. Część deklaracji za grudzień - zawierała dane o skorygowaniu tej deklaracji, nie stanowiła natomiast określenia zobowiązania podatkowego za grudzień, jako że nie dotyczyła w żadnym stopniu obowiązków podatkowych powstałych w grudniu. Skoro zaś jak wskazano wyżej w rozumieniu przepisów Ordynacji Podatkowej "deklaracją" jest deklaracja "pierwotna" złożona w ustawowym terminie, nie zaś jej kolejne korekty- termin określony w art. 80 § 1 pkt 2 biegł od daty złożenia tej deklaracji, upłynął więc w czerwcu 2000 r.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów.
Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.