Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy orzeczenie Urzędu Skarbowego w Głogowie określające Skarżącej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 1998 r., do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz ustalające kwotę dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług.
U podstaw wydania ww. rozstrzygnięć legły ustalenia dotyczące podatku naliczonego. W badanym okresie Skarżąca dokonała odliczenia podatku w oparciu o faktury wystawione przez W. C. A dokumentujące czynności, które nie zostały w istocie wykonane, co po myśli § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a i c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) pozbawia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego. Stwierdzono także, iż Spółka odliczyła podatek naliczony wykazany w fakturach dokumentujących zakupy towarów, które nie zostały zużyte przy realizacji robót wykonywanych przez Spółkę.
W ocenie organów wydatek poniesiony na ww. zakup nie stanowi kosztu uzyskania przychodu i świetle regulacji art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług pozbawia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego powstałego w związku z zakupem. Organy podatkowe dokonały zatem weryfikacji złożonego przez Stronę rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług, pomniejszając podatek naliczony o wartości wykazane w zakwestionowanych fakturach oraz ustaliły kwotę dodatkowego zobowiązania
Zaskarżając ww. decyzje Strona wnosiła o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz pominięcie zeznań świadków - kierowników budowy, jak również niedopuszczenie dowodu z przesłuchania wnioskowanych przez Stronę świadków. Naruszenie prawa materialnego polegało w ocenie Spółki na bezpodstawnym zastosowaniu art. 58 k.c. i 83 k.c. oraz art. 4 ust.6 i art. 15 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Niewłaściwe zastosował organ także regulacje art. 19 ust. 1, art. 25 ust.1pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a i c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W odpowiedzi na skargę izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.
W dniu [...] odbyło się posiedzenie mediacyjne wszczęte z inicjatywy Dyrektora Izby Skarbowej, w toku którego organ zobowiązał się do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez jego uchylenie w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego.
W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej wydał w trybie art. 117 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzję zmieniającą zaskarżone orzeczenie poprzez uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie [...] i umarzającej postępowanie w tym zakresie.
Powyższa decyzja została doręczona Skarżącej w dniu [...] i nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w art. 97 § 1 stanowi, że "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Na tej podstawie rozpatrzenie niniejszej sprawy winno nastąpić w oparciu o przepisy ww. ustawy.
Zgodnie z treścią art. 115 § 1 powyższej regulacji na wniosek skarżącego lub organu, złożony przed wyznaczeniem rozprawy, może być przeprowadzone postępowanie mediacyjne, którego celem jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa. W rezultacie powyższych ustaleń może organ może, po myśli art. 117 ww. ustawy, uchylić lub zmienić zaskarżony akt. Przepis art. 118 przewiduje natomiast możliwość wniesienia skargi na decyzje wydaną w efekcie postępowania mediacyjnego, należy ją wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia aktu. Jeżeli skarga na akt podjęty na podstawie ustaleń, o których mowa w art. 117 § 1, nie zostanie wniesiona albo skarga ta zostanie oddalona, sąd umarza postępowanie w sprawie, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne.
Jak wynika z akt spawy, efektem postępowania mediacyjnego jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] o Nr [...]zmieniająca zaskarżone orzeczenie w ten sposób iż uchyla decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie [...] i umarza postępowanie w tym zakresie. Od powyższej decyzji Strona pomimo prawidłowego pouczenia nie wniosła skargi, a zatem po myśli powołanego już art. 118 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wszczęte skargą Strony z dnia [...] należało umorzyć.
Orzeczenie o kosztach oparto na art. 206 w związku z art. 201 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględnił, fakt, iż organ zmienił orzeczenie jedynie w 30 % i w ten sposób dokonał wyliczenia przysługujących Stronie kosztów postępowania.