Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł skarżący P.O. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w którym podał, że cały majątek został z naruszeniem prawa zajęty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Z treści tego wniosku wynikało również, że wnioskodawca posiada m.in. samochód marki [...] o wartości 80.000 zł, mieszkanie o wartości 350.000 zł (w trakcie postępowania spadkowego), działkę rekreacyjną o wartości 30.000 zł, udziały w spółce o wartości 5.000 zł, wierzytelności o wartości 1200 000. Zgodnie z wnioskiem, w rubryce "zobowiązania i stałe wydatki" skarżący podał kwotę 1.600 zł jako opłatę stałą z tytułu użytkowania mieszkania. Jako źródło dochodu skarżący wskazał dochód z działalności gospodarczej w kwocie 2000 zł.
Postanowieniem z dnia 18.04.2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy wskazując, że na skutek braku odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych nie było możliwe zweryfikowanie oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę na urzędowym formularzu, a w konsekwencji, niemożliwą byłą ocena rzeczywistych możliwości płatniczych strony.
Jak wynika z akt sprawy, odpis ww. postanowienia skarżący odebrał w dniu 4.05.2017 r. Postanowienie to uprawomocniło się, jako że skarżący (pouczony o prawie do jego zaskarżenia) nie wniósł od tego postanowienia sprzeciwu.
Z uwagi na powyższe, w wykonaniu zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z dnia 31.05.2017 r., skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 2.12.2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie to skarżący odebrał w dniu 12.06.2017 r. W dniu 14.06.2017 r. złożył do Sądu pismo w którym ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej - p.p.s.a.), z uwagi na jej nieopłacenie.
Jak stanowi powołany przepis, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W sprawie niewątpliwym jest, że skarżący nie uiścił wymaganego wpisu od skargi, który w sprawie wynosił kwotę 100 zł i który skarżący został zobowiązany uiścić w terminie 7 dni od otrzymania prawomocnego zarządzenia z dnia 2.12.2016 r. Skarżący został przy tym pouczony, że nieopłacenie skargi w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wspomniany siedmiodniowy termin, liczony od dnia następnego po doręczeniu skarżącemu wezwania do opłacenia skargi mijał w dniu 19.06.2017 r.
Dla uchronienia się skarżącego przed negatywnymi konsekwencjami związanymi z brakiem uiszczenia wymaganej opłaty sądowej nie mogła mieć w sprawie znaczenia okoliczność, że w czasie biegu terminu do opłacenia skargi, zapoczątkowanego doręczeniem skarżącemu prawomocnego zarządzenia z dnia 2.12.2016 r., skarżący ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, jako że poprzedni wniosek strony w tym przedmiocie został rozpoznany odmownie na mocy prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 18.04.2017 r.
Sąd podziela powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów sądowych wypływa obowiązek strony do uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt II FZ 608/05).
Należy przy tym dodatkowo stwierdzić, że wniesiony przez skarżącego w czasie biegu terminu do opłacenia skargi ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie został w żaden sposób uzasadniony przez skarżącego, w tym w szczególności, skarżący nie przedstawił dokumentów o które został wcześniej wezwany przez referendarza sądowego, a między innymi z tego właśnie powodu zostało wobec skarżącego wydane odmowne postanowienie w przedmiocie prawa pomocy. Brak wskazania przez skarżącego w kolejnym piśmie (złożonym do Sądu w dniu 14.06.2017 r.) na jakąkolwiek okoliczność, która mogłaby stanowić podstawę do pozytywnej oceny zgłoszonego przez niego - po raz kolejny - żądania w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, skutkował uznaniem (przy uwzględnieniu dotychczasowych danych znajdujących się w aktach sprawy), że skarżący nie wykazał przesłanek do przyznania mu zwolnienia w zakresie wnioskowanym.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 165 p.p.s.a. w pkt I postanowienia oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, a w pkt II działając na postawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.