Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę w sprawie z uwagi na jej uwzględnienie przez organ w trybie autokontroli, tj. na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej u.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 2 u.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, iż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 u.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj., gdy wszczęła postępowanie sądowo-administracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, iż cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego skarżącemu prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających jej nadanie dalszego biegu, w tym w szczególności – jeżeli skarżący uiścił wymagany wpis od skargi. Jak stanowi bowiem dyspozycja art. 220 § 1 zdanie pierwsze u.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata.
Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, iż wniosek skarżącej o cofnięcie skargi mógł być rozpoznany dopiero po uiszczeniu przez stronę wymaganego wpisu od skargi w kwocie 200 zł.
Skoro zatem, skarżąca, wezwana do opłacenia skargi - pod rygorem jej odrzucenia -w terminie 7 dni od doręczenia wezwania wymaganej opłaty nie uiściła, wniesioną w sprawie skargę należało odrzucić na podstawie dyspozycji art. 220 § 3 u.p.s.a.
Jak stanowi bowiem powołany przepis, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z tych względów, na podstawie dyspozycji art. 220 § 3 u.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.