Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na oznaczoną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję. W dniu 4 kwietnia 2016 r. adwokatowi skarżącego doręczono odpis ww. wyroku z uzasadnieniem. W dniu 4 maja 2016 r. skarżący wniósł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. tut. Sąd odrzucił skargę kasacyjną skarżącego z powodu niezachowania przymusu działania za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Postanowienie to zostało doręczone adwokatowi skarżącego w dniu 25 maja 2016 r.
W dniu 8 czerwca 2016 r. skarżący nadał osobiście sporządzony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
W dniu 1 lipca 2016 r. do tut. Sądu wpłynęło zawiadomienie pełnomocnika skarżącego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Z zawiadomienia wynika, że pełnomocnictwo zostało wypowiedziane w dniu 2 maja 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy.
Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W sprawie, odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony adwokatowi skarżącego w dniu 4 kwietnia 2016 r. Adwokat był wówczas uprawniony do działania w imieniu skarżącego. Pełnomocnictwo zostało wypowiedziane dopiero w dniu 2 maja 2016 r., o czym zawiadomiono Sąd w dniu 1 lipca 2016 r. Doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem należy zatem uznać za prawidłowe.
Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 4 maja 2016 r., a więc w dwadzieścia osiem dni od doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skarżący nie przekroczył zatem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie istnieje więc możliwość przywrócenia terminu. Termin ten nie został bowiem uchybiony (tak też Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, wydanie 2, C.H. Beck 2013 r., s. 459). Jak wcześniej wyjaśniono, skarga kasacyjna została odrzucona nie z powodu przekroczenia terminu, lecz z powodu niezachowania przymusu działania za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika.
W postanowieniu z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. II GZ 519/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie przedmiotowego wniosku w przypadku, gdy strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a.". Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. II FZ 960/12: "Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego" (oba postanowienia opubl. w CBOSA).
Wskazać również należy, że wniosek z dnia 8 czerwca 2016 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 16 lutego 2016 r., skarżący w nagłówku skierował do Sądu Najwyższego w Warszawie za pośrednictwem tut. Sądu. Przepisy nie przewidują jednak obowiązku przekazywania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pism sądom powszechnym (w tym Sądowi Najwyższemu) lub organom administracji, a do rozpoznania wniosku skarżącego, zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Z uwagi na fakt, iż skarżący w dniu 2 maja 2016 r. wypowiedział pełnomocnictwo adwokatowi (choć formalnie zgodnie z art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie odniosło skutek prawny w stosunku do Sądu od dnia 1 lipca 2016 r.) i może nie posiadać wiedzy o sądzie właściwym do rozpatrzenia jego żądania, Sąd uznał, iż wniosek jest skierowany do niego, jako do Sądu właściwego do jego rozpoznania.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.