Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r. WSA we Wrocławiu oddalił skargę skarżącego po przeprowadzeniu rozprawy. W dniu 26 stycznia 2017 r. pełnomocnika z urzędu zapoznała się z aktami sprawy.
Pismem z dnia 2 lutego 2017 r. pełnomocnik z urzędu wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia protokołu rozprawy z dnia 15 listopada 2016 r. Wskazała, że w dniu 26 stycznia 2017 r. otrzymała postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2017 r., z którego dowiedziała się, iż w sprawie nie zostało złożone przez nią oświadczenie o opłaceniu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik zauważyła, że w tym dniu dowiedziała się o niekompletności protokołu. Z tego względu złożyła wniosek o uzupełnienie protokołu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
W zakresie wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podała, że uchybił terminowi bez swojej winy. Wyjaśniła, że w chwili objęcia przedmiotowej sprawy była w ciąży. W dniu rozprawy pełnomocnik miała zaplanowaną wizytę lekarską, podczas której lekarz zdecydował się na wystawienie zwolnienia lekarskiego do 2 grudnia 2016 r. Jak podała, zwolnienie zostało przedłużone do 15 grudnia 2016 r. Pełnomocnik argumentowała, że nie mogła w tym czasie zapoznać się z treścią protokołu rozprawy. Jedyną czynnością, która mogła dokonać w sprawie było sporządzenie wniosku o uzasadnienie wyroku, co też uczyniła. Wniosek został nadany na poczcie przez małżonka pełnomocnika. Pełnomocnik wskazała, że w dniu 8 grudnia 2016 r. urodziła dziecko, w efekcie czego nadal nie mogła zapoznać się z treścią protokołu. O braku oświadczenia ostatecznie dowiedziała się z postanowienia referendarza sądowego. Do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik załączyła stosowne kserokopie zwolnień lekarskich, odpis aktu urodzenia dziecka oraz wniosek o uzupełnienie protokołu rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – w skrócie: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Obowiązkiem wnioskodawcy jest złożenie przedmiotowego wniosku w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, z jednoczesnym dokonaniem czynności, której nie dokonał w terminie oraz uprawdopodobnieniem okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.).
Odnosząc powyższe do wniosku pełnomocnika o przywrócenie terminu, Sąd uznał, że wniosek ten spełnia wymogi formalne. W ocenie Sądu, przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 26 stycznia 2017 r., tj. z chwilą zapoznania się przez pełnomocnika z aktami sprawy i uzyskaniem informacji, że istnieją nieścisłości w protokołu. Natomiast przedmiotowy wniosek został nadany 2 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego). Wnioskodawczyni zachowała więc termin do wniesienia przedmiotowego wniosku.
Zdaniem Sądu, wnioskodawczyni uprawdopodobniła również, że do uchybienia terminu doszło z przyczyn niezależnych. Według Sądu, podnoszone przez pełnomocnik okoliczności, tj. zwolnienie lekarskie w związku z ciążą oraz urodzenie dziecka w krótkim czasie po rozprawie, uniemożliwiły terminowe złożenie wniosku o uzupełnienie protokołu. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 103 zdanie pierwsze p.p.s.a. strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Niewątpliwie, zdaniem Sądu, w tak zakreślonym terminie nie mogła złożyć wniosku o korektę protokołu, zwłaszcza że w sprawie po wydaniu wyroku nie odbyło się żadne inne posiedzenie jawne. Wobec powyższego, Sąd stwierdził, że do uchybienia terminu doszło bez winy wnioskodawcy, co uzasadniało uwzględnienie przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu.
W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.