Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest opisana w sentencji decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2014 r. oraz I, II i III kwartał 2015 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji wskazując, że wykonanie tych decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki wobec możliwości wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego, które doprowadzi do sprzedaży składników jego majątku po cenie niższej niż rynkowa.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania, w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Podkreślić należy, że powyższe okoliczności muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienia NSA: z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2877/15, z 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OZ 879/15, czy z 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II GZ 388/12, wszystkie dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W judykaturze utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 498/12, z 10 maja 2011 r. sygn. akt II FZ 106/11, z 9 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1501/11, z 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, czy z 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338/07, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje - w tym kontekście - na uwzględnienie. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wnioskujący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, jednak okoliczności tych nie wykazał. Skarżący podniósł jedynie, że wykonanie decyzji może spowodować wszczęcie przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego, nie wskazując jednocześnie jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów powstanie w jego majątku w wyniku wykonania tych decyzji. Tymczasem, to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa ciężar szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że wykonanie decyzji wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.