Uzasadnienie
Skarżący P. Ś. zaskarżyła decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w J. G. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie umorzeniu postępowania w sprawie restrukturyzacji zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1997 - 1999 odpowiednio w kwocie [...],[...] i [...] wraz z odsetkami jako bezprzedmiotowe.
Urząd Skarbowy w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] o restrukturyzację zaległości podatkowych uznał, iż wskazane przez skarżącego zaległość nie podlegają restrukturyzacji.
W myśl art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) zwanej dalej ustawą, nie podlegają restrukturyzacji zaległości podatkowe określone w decyzji właściwego organu podatkowego, jeżeli zaległości te określone zostały w związku z dokonywaniem czynności prawnych mających na celu obejście przepisów podatkowych.
Tymczasem zaległości podatkowe, o których restrukturyzację ubiega się skarżący, zostały określone decyzjami Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] o nr [...], z dnia [...]. o nr [...] i z dnia [...] o nr [...] utrzymanymi w mocy przez Izbę Skarbową we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. odpowiednio decyzjami z dnia [...] o nr [...], z dnia [...] o nr [...] i z dnia [...] o nr [...], w których stwierdzono między innymi, iż skarżący, w związku z dokonywaniem czynności prawnych mających na celu obejście przepisów podatkowych, zawyżył koszt uzyskania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej - Przedsiębiorstwo A w J. G. Powyższe ustalenia znalazły wyraz w decyzji Urzędu Skarbowego utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy.
Skarżący w skardze z dnia [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił naruszenie art. 2 pkt 4 a, art. 6 ust. 4 i art. 15 ustawy.
W uzasadnieniu podniósł, iż umorzenie postępowania było przedwczesne i powinno ulec zawieszeniu do dnia zakończenia sporu, a więc do czasu rozpatrzenia przez Sąd skarg na decyzje wymiarowe.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją.
W uzasadnieniu podniosła, iż zgodnie z art. 15 ustawy, w przypadku istnienia należności spornych, postępowanie w sprawie restrukturyzacji ulega zawieszeniu do dnia zakończenia sporu prawomocną decyzją albo do dnia wycofania wniosku, odwołania lub skargi. Ze sformułowania tego przepisu wynika, że instytucja zawieszenia odnosi się do postępowania restrukturyzacyjnego, które w przyszłości może być kontynuowane. Ponieważ skarżąca, zdaniem organu odwoławczego, wystąpiła o restrukturyzację zobowiązań podatkowych, do których ma zastosowanie art. 6 ust. 4 ustawy, to brak jest podstaw prawnych do zastosowania art. 15 ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej upsa.
Skarga jest zasadna.
Izba Skarbowa wydając zaskarżoną decyzję naruszyła przepisy prawa procesowe w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 15 ustawy w przypadku istnienia należności spornych, postępowanie w sprawie restrukturyzacji ulega zawieszeniu, do dnia zakończenia sporu prawomocną decyzją albo do dnia wycofania wniosku, odwołania lub skargi.
Przepis ten wyznacza, zatem podstawę obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Organ w razie wystąpienia przesłanki w nim wymienionej jest obowiązany zawiesić postępowanie z urzędu. Ma również obowiązek badać w trakcie postępowania, czy nie powstało zdarzenie, które wymaga zawieszenia postępowania, a więc jest obowiązany do ustalenia związku pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania a innym postępowaniem, w tym wypadku postępowaniami wymiarowym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1997 - 1999.
Zawieszenie postępowania jest, dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy związek ten wystąpi.
Z kolei w myśl art. 2 pkt 4 a ustawy należnościami spornymi są należności, będące przedmiotem sporu, wynikające z decyzji, wydanych przed dniem 1 lipca 2002 r. i od których wniesiono odwołanie lub skargę do sądu.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji dokonały nieprawidłowej oceny zaistniałego stanu faktycznego. Przyjęły, bowiem, że przedmiot rozstrzygnięcia nie istnieje, niezależnie od tego, czy należność jest sporna, czy też nie, skoro w decyzjach wymiarowych zostało stwierdzone, że zaległości podatkowe powstały na skutek dokonania czynności prawnych mających na celu obejście przepisów podatkowych.
Stwierdzenie organu w tym zakresie jest przedwczesne.
Po pierwsze istniała sporna należność, skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego we W. skargi na decyzje wymiarowe.
Po drugie, w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji, nie została ostatecznie przesądzona kwestia dokonania przez skarżącego czynności prawnych mających na celu obejście przepisów podatkowych.
Tak, więc Urząd Skarbowy nie mógł umorzyć postępowania jako bezprzedmiotowe.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w J. G. została wydana z naruszeniem przepisów prawa.
- I. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c upsa uchylił zaskarżoną decyzję. Wstrzymanie wykonania decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 upsa